u/tegridypatato

I have been using whoop for almost 2 years and lately I don’t like the accuracy of the data also paying this much made me feel bad about the company. So I am looking for a new wearable. My priorities are good accuracy, comfortable and good battery life. After so much research I think I will go with fitbit air. I was waiting for apples new product but after seeing how good fitbit air is I think I don’t need to wait.

These 2 pictures are taken from quantified scientists ytube channel. Fitbit performs so well that I don’t think any wearable can come close to it. The only thing they can do is find a new features to one up the fitbit. Blood pressure comes to my mind.

I mean for 99 usd, this accuracy is a steal tbh. I know the ui is bad with fitbit air but I can code my own ui and put things that I would like to see.

Am I missing something guys? Fitbit seems perfect to me.

I have been using this 2L jug for 2 years. I only put water and ice in it. No hot water. I believe there was a single dot before but now it has 4. I cant get it out by scratching or cleaning.

Is this mold? What should I do if it is mold?

I thought you guys would appreciate this.

Aslında hayatı çok da dert eden biri değildim. Ama bugün nedense biraz düşündüm, biraz içim doldu.
Türkiye’ye geleli 3 yıl oldu. Yaklaşık 2 yıldır çalışıyorum. Açıkçası bazen buraya geliş sebebimi düşündüğümde kendimden utanıyorum.
Kanada’da 2,5 yıl bilgisayar programcılığı okudum. Bölümümde başarılıydım ve okulu yarım dönem erken bitirdim. Hocalarım beni çok severdi. Mezun olduktan sonra iş bulacağıma emindim ama tam layoff dönemine ve yapay zekânın sektörü sarsmaya başladığı zamana denk geldim. Aylarca iş bulamadım.
Tam doğum günüme yakın bir dönemde bir arkadaşım Apple Genius Bar’da bana iş ayarladı. Her şey yoluna girecek gibi görünüyordu. Ama tam o sırada eski kız arkadaşım bana yazdı. Hayatımın en büyük kararlarından birini verdim ve mantığımla değil, duygularımla hareket ettim.

Neyse bu konuya geleceğim biraz başa sarıyorum.
Bu kızla hikâyemiz lise yıllarına dayanıyor. Birbirimizden hoşlanıyorduk ama ben o zamanlar tam bir ergendim. Sürekli başka kızlarla konuşuyor, flört ediyordum. Komik olan şu ki diğer kızlarla gayet rahat konuşabilirken onun yanında resmen aptallaşıyordum. Bir gün cesaretimi toplayıp yazdım ama bana “Herkese yazıp sıra bana mı geldi?” diyerek tersledi.
Lisede birlikte olamadık.
Yıllar sonra üniversite döneminde tamamen tesadüfen, bomboş bir otobüsün üst katında karşılaştık. Sohbet ettik, dışarı çıktık ve sonunda sevgili olduk.
İkimizin de ailesinin maddi durumu iyiydi. Fakat benim ailem inanılmaz cimriydi. Eğitim için hiçbir zaman parayı esirgemezlerdi ama sosyal hayat söz konusu olduğunda hep “Git kendi paranı kazan.” derlerdi. Bu yüzden daha genç yaşta sürekli para kazanmanın yollarını aradım.
Annem de babam da işlerinde çok başarılı insanlar.
Üniversiteye başladığımda okuduğum bölüm bana hiçbir heyecan vermedi. İlk yıldan ayrılmak istediğimi söyledim ama ailem izin vermedi. Dört yıl boyunca istemediğim bir bölümü sürüklenerek okudum.
İlk sene babama bırakmak istediğimi söylediğimde bana hayatım boyunca unutamayacağım şeyler söyledi. Tartışmanın sonunda sinirle bana bıçak çekti. Bunu anlatsam kimse inanmaz. Kendisi felsefe okumuş, sonradan avukat olmuş, son derece sakin görünen bir insandır. İnsanlar büyük ihtimalle tam tersini, benim ona bıçak çektiğimi düşünür.
Dört yılın sonunda okulu bıraktım.
Aynı dönemde tam zamanlı çalışmaya başladım ve açıktan yazılım okumaya başladım. Haftada 6 gün, günde 12 saat çalışıyordum. Dört yıl boyunca bu tempoda devam ettim. Maaşım primsiz hâliyle o dönemin asgari ücretinin yaklaşık 1,5 katıydı ama primlerle iyi para kazanıyordum.
Dört yılın sonunda yaklaşık 30.000 dolar biriktirmiştim. Yazılım bölümünü de bölüm dördüncüsü olarak bitirdim.
Evde sorunlar ise hiç bitmiyordu. Kendimi hep fazlalık gibi hissediyordum.
O dönemde yanımda olan tek kişi kız arkadaşımdı. Saatlerce beni dinledi, destekledi ve gerçekten sevdi.
Sonra Kanada fikri ortaya çıktı.
Aslında gidebileceğime inanmıyordum. Ama İngilizcem çok iyiydi, yazılım konusunda kendime güveniyordum ve elimde birçok proje vardı. Hedeflerim de büyüktü.
IELTS’e girdim ve yüksek puan aldım. Niyet mektubumu yazarken de resmen içimi döktüm. Konuya zaten hâkimdim; yazdıkça yazdım.
Kabul edilmeyi beklemiyordum.
Ama kabul edildim.
En çok sevinen kişi kız arkadaşımdı.
Ben ise şok içindeydim.
Bir yanım ailemden uzaklaşacağım için mutluydu. Ailem de mutluydu. Ama kız arkadaşımdan ayrılacak olmak beni çok üzüyordu. O da üzgündü ama bunu bana belli etmemeye çalışıyordu. Gözlerinden anlıyordum.
Kanada’ya gittim.
Hem okuyordum hem de Migros benzeri bir markette çalışıyordum. Okul ve işi birlikte yürütüyordum.
İlk senemin sonunda ağır bir depresyona girdim.
Güneş yoktu. Okul çok zordu. Her sabah saat 6’da kalkıp -20 derecede işe gidiyordum.
Bütün bunları sürekli kız arkadaşımla paylaşıyordum. Saat farkı yüzünden zaten konuşabileceğimiz zaman çok kısıtlıydı.
Bir gün okulun psikoloğuna gittim.
Hayatımda yaşadığım her şeyi anlattım. Burada yazmadığım birçok şeyi de anlattım.
Kadın önümde ağladı.
Bu benim ilk psikoloğum değildi. Türkiye’de de gitmiştim. O psikolog da annemi odasına çağırıp “Siz bu çocuğa ne yapıyorsunuz?” diye hesap sormuştu. Annem ise beni o psikologdan aldı ve “Bizi millete rezil ediyorsun.” dedi.
Oysa ben sadece yaşadıklarımı anlatmıştım.
Kanada’daki psikologdan çıktıktan sonra kız arkadaşımı aradım.
Bana “Sen bana sürekli problemlerini anlatıyorsun. Yoruldum.” dedi.
Ve beni terk etti.
Okulun bitmesine hâlâ yaklaşık 1,5-2 yıl vardı.
Bir anda yalnız kaldım.
İşi bırakmadım ama çalışırken bazen ağlayacak gibi olduğumda tuvalete gidip sessizce ağlıyordum.
Bu süreçte birçok kız bana yazdı.
Hiçbirine şans vermedim.
Okulun bitmesine bir ay kala eski kız arkadaşım tekrar yazdı. Cevap vermedim. Vereceğim cevap çok ağır olacaktı.
Okul bittikten bir ay sonra, doğum günümde tekrar yazdı.
İşin ilginç tarafı aynı gün tanıştığım başka bir kız da bana yazmıştı. O da yeni ayrılmıştı ve beni evine çağırıyordu.
Ben ise tam bir aptal gibi eski sevgilimi aradım.
Konuştuk.
Bana yalan söylemek istemediğini, bu süreçte başka biriyle birlikte olduğunu anlattı. Ona aldığım söz yüzüğünü satmış, hediyelerimi ve fotoğraflarımızı yakmıştı.
Buna rağmen onu seviyordum.
Barıştık.
Ama içimde olanları affedemedim.
Ona kötü davranıyordum. Başka kızlarla flört ediyordum. Canını acıtmak istiyordum.
Üç ay boyunca konuştuk.
Bu üç ay boyunca sürekli yaptıklarından pişman olmadığını, her şeyin benim yüzümden olduğunu söyleyerek beni suçladı.
Ben ayrıldıktan sonra ise bir anda özür dilemeye başladı.
Ben yoluma devam ettim.
O sırada iki aydır barda çalışıyordum. Hayatımın ipini tamamen bırakmıştım. Yaklaşık bir buçuk yıl boyunca birçok kadınla birlikte oldum.
Sonunda param tükenmeye başladı.
Elimde yaklaşık 1.200 dolar kalmıştı.
O dönemde görüştüğüm kızlardan biri bana Apple Genius Bar’da iş ayarladı.
Başvurdum.
Aradılar.
İşe girecek gibiydim.
Doğum günüm gelmişti.
Bardaki son günümü çalıştım. Eve dönerken dört bira ve iki hazır kokteyl aldım. Eve geldim, ışıkları kapattım, televizyonu açtım. Oda arkadaşım ailesinin yanına gitmişti. Tek başıma doğum günümü kutlayacaktım.
Tam o sırada telefonuma mesaj geldi.
Eski sevgilimdi.
“Doğum günün kutlu olsun.”
Neden yaptım bilmiyorum ama aradım.
Beni özlediğini ve ne zaman döneceğimi sordu.
Bir anlığına yine aklım durdu.
O sırada görüştüğüm bir kız olduğunu biliyordu. Hatta daha önce “Evine kız geliyor öyle mi?” diye sormuştu. Ben de ona “Bu konuda sana hesap verecek değilim. Senin yaptığından farklı değil.” diyerek ağır konuşmuştum.
O gece konuştuk.
Sonra babamı aradım.
İş bulduğumu söylemedim. Sadece paramın bitmek üzere olduğunu ve çok kararsız olduğumu anlattım.
Hayatımda ilk kez babam bana “Gel oğlum.” dedi.
“Boş ver, gel artık ülkene.”
Ben de “Gelirim ama sonra geri dönerim.” dedim.
Apple’ın işe alım sürecinin son aşaması yaklaşık iki hafta sonraydı. “İki hafta bekleyeyim.” dedim.
Babam ise “Neden bekliyorsun? Hemen gel. Sana bilet alacağım.” dedi.
Gerçekten aldı.
Türkiye’ye döndüm.
İlginçtir ki ailemle ilişkimiz düzeldi. Hâlâ da iyi.
Eski sevgilimle tekrar buluştuk.
Onu gördüğümde ellerimi üzerinden çekemiyordum.
İlk birkaç buluşmada çok pişman olduğunu, çok üzüldüğünü söyledi. Ben de “Boş ver artık, ben buradayım.” diyordum.
Bir süre sonra bana arkadaşlarının benim hakkımda söylediklerini anlatmaya başladı.
Çok önemsemedim.
Dördüncü buluşmamızda ise hayatım boyunca unutamayacağım bir cümle kurdu.
“Seni bir et parçası olarak görüyorum. Sevişelim ama birlikte olmak istemiyorum.”
O an beynim durdu.
Arabaya bindirdim ve evine bıraktım.
İnerken gözleri doldu. “Yapma.” dedi.
Ama ben o an o kadar öfkeliydim ki hiçbir şey hissetmiyordum.
Yaklaşık bir hafta sonra bunun arkadaşlarının yanında hava atmak için söylediğini düşündüm.
Tekrar buluştuk.
Bu sefer bana etmediği hakaret kalmadı.
Ayrıldık.
Ben tatile çıktım.
Bir ay boyunca evde tek başıma ağladım.
Tatilden döndükten sonra arkadaşlarımla dışarı çıktım. Eve geldikten sonra bana yine yazdı.
Buluşmak istedi.
İlk başta tersledim ama kabul ettim.
Buluştuğumuzda tekrar özür diledi.
Arkadaşlarının etkisinde kaldığını söyledi.
Sonra bana öyle bir baktı ki…
Ben de istemsizce “Bana öyle bakma.” diye bağırdım.
Gece boyunca gerçekten üzgün olduğunu anlattı.
Ben de yumuşamaya başlamıştım.
Eve gitti.
Ben bir hafta düşündüm.
Sonra ona tekrar yazdım.
Bu kez doğum gününde bana çok soğuk davrandı. Buluşmak istemedi.
Ben de öfkelenip küfür ettim.
Arada bir yazdım.
Buluşmak istedim.
Hiç kabul etmedi.
Arkadaşlarının yanında gurur yaptığını düşünüyordum.
Bir gün son kez aradım.
“Artık yeter.” dediğim anda bir anda yumuşadı.
Ama bu sefer ben geri dönmek istemedim.
İşe girdim.
Onu engelledim.
Aradan iki yıl geçti.
Hâlâ aynı iş yerinde çalışıyorum.
İşimi seviyorum.
Yorucu değil. Kendimi geliştirebiliyorum. Yeteneklerime zaman ayırabiliyorum.
Mutluyum.
Ama o günden sonra hiçbir ilişki yaşamadım.
Karşıma insanlar çıktı.
Evine davet eden oldu.
Spor üzerinden tanışmak isteyen oldu.
Tatile çağıran oldu.
Hiçbirine gitmedim.
İstemedim.
Çünkü içimde güven diye bir şey kalmadı.

Buraya kadar okuduysanız teşekkür ederim.
Ne bir öğüt istiyorum ne de acınmayı.
Kendimi şanssız biri olarak görmüyorum.
Ailemle aram şu an iyi. Güzel bir yerde yaşıyorum. Sevdiğim bir işim var. İnsanların çok daha büyük dertleri varken ben kendimi aslında şanslı hissediyorum.
Şikâyet edecek bir hayatım olduğunu düşünmüyorum.
Sadece bugün, uzun zamandır ilk kez geçmişi baştan sona hatırladım.

I am a powerlifter and I gained 25 kgs. Now I am losing it. I have already lost 10kgs in 40 days. My goal is reaching 90kg before the end of this year. Ez work.

Dün dunyanin en iyi insanlarindan birinin doğum günüydü. Cok erken aramizdan ayrilan cocukluk kahramanimin dogum gunu kutlu olsun.

I have lost close to 9 kgs in a month.

Cok hizli derecede kilo veriyorum askerlikten muaf olduktan sonra. 15 haziranda 117 kiloda basladim sabah 109.6 idi. Aslinda hedef daha dusuktu ama araya hem bir arkadasin dogum gunu girdi hemde sporda performans dusmesin diye iki gun kacamak yaptim. Spor konusunda gelince agirliklarim bayagi dustu enerji gercekten olmuyormus. Eski o enerji yok ama 90 kiloya düştükten sonra tekrar yaparim.

Dusuk kalorili hindi sotemi mükemmellestirdim. 300g hindi, 10g avokado yagi, baharat ve deglaze etmek icin su. Su yerine tavuk suyu koymam cok daha iyi yapr gibi ama bulyondaki tuz kilo verirken oynamalar yapiyor kafami karistiriliyor. Gunluk 1000 kcal hakkim olunca cokta umrumda olmuyor.

Agirlikle ciddi dustu o biraz uzdu ama toparlarim. Squat ve deadlift yapmayi biraktim bacaklarim gunluk 15-20 k adim icin gerekli. Squat yaptigim gunun 3 gun ertesi hareket edesim gelmiyor.

Kasim ortasi 90 kilo hedef.

Son foto yeni sokak kedim adini brando koydum. Sesi kisik diye god fatherdaki marlon brando gibi sesi.