u/notveryamused_

Χαίρετε! I'm generally a very pro-Greek person, half of my free time I'm spending on learning ancient Greek, reading Aeschylus on Areopagus in Athens remains one of the most marvellous experiences of my life. I live in Warsaw and I'm more than happy to support your economy getting the best olives and retsina in local Greek shops ;) I'm also Polish though and I understand how our countries' interests aren't always aligned. For us Russia remains the biggest problem and an active threat, as you can imagine; for Greece it's rather different, the local threats are different, your politics is very different indeed, and in the end we don't cooperate as much as we could've.

So, out of sheer curiosity, because of course I'd love our countries getting a bit closer together in the future. How do you see the future of the EU and how do you see Greece's role in it? What is the best case scenario for you, and what could be vastly improved? Cheers.

Dear Native English Speakers,

You are hereby served a formal notice regarding your continued neglect and severe misallocation of linguistic equity concerning the terms "sooth" and "to soothe".

"Sooth" comes from the most primary Proto-Indo-European root possible, the copula itself, *h₁es- 'to be'. It started its life as *h₁sonts, a participle meaning 'being, existent, real' and thus 'being, existence, reality'. It travelled a lot, yes, through the lands of Proto-Germanic speakers, who called it *sanþ 'true, truth'. It swam to the British Isles, where it made its introductions as soth, and later sooth 'truth, true, reality'. It's not being held in high regard today, but it's a very old acquaintance of yours who, I believe, deserves more respect.

Please update your active registers immediately and restore these terms in your everyday conversations.

Regards,

The Bureau of Abandoned Etymologies

Proto-Indo-European *h₃lem- wasn't retained in too many branches. It forms the basic word meaning 'to break' in Slavic languages (Polish łamać 'to break', łom 'crowbar'), which retains its basic meaning of smashing something with physical force, and its more metaphorical uses were retained as adjectives in Celtic (Irish leamh 'soft, weak') and Germanic (German lahm 'lame' and obviously English lame). Not much of a success for a root :(

It never made it to Greek properly speaking, ὀλέμω most probably never existed. It has managed to sneak in through a backdoor though, because Homer retained it as a somewhat unusual adverb clearly formed before the Greek branch split off from Proto-Indo-European. PIE *n-h₃lem-es (not-break-y) turned into Proto-Hellenic nōlēmes (h₃ lengthening the zero grade *n- 'no') and properly Greek νωλεμές, νωλεμέως. It fit Homeric metre perfectly so it made it to the poem and then reappears in a few poets writing in hexametre, including Apollonius of Rhodes, who clearly got it from Homer. It's pretty rare, linguistically speaking, to have a root leaving its only trace in a rare adverb.

Just a small linguistic historical curiosity :) νωλεμές, not-lame, not-breaky, in other words firmly and without pause. Able to withstand pressure as well, and Homer writes: ὣς τότ’ ἐπασσύτεραι Δαναῶν κίνυντο φάλαγγες / νωλεμέως πόλεμον δέ ("even in such wise on that day did the battalions of the Danaans move, rank after rank, without cease, into battle", Murray trans.).

I used to live near Tick Street, where my bus stop was located. Recently, I was talking to a friend who used to visit me there quite often. She said, "Yeah, you know, we were walking around there... what was that street called? Some insect..." And I couldn't guess what she meant. I finally connected the dots and realized that during all the years I lived there, I had never thought of the street name as anything other than an empty label. The etymology is obvious, and it is reasonable to assume there were bogs with ticks in the area in the past, but my mind never made that link ;-)

I might be a bit slow ;) but I was wondering whether this is a recognized linguistic phenomenon – where we subconsciously stop applying literal semantic meaning to proper names. When I visited another city this summer, I was amused to find many pubs surrounding Beer Street, but none on the street itself. The 19th-century factories there have all been turned into modern apartments. I noticed those details because I was a tourist, but in the area where I live, such linguistic details often seem to escape my notice and remain transparent in a way.

Some countries are quite well-known for that, of course. But what prompted my question is the fact that there are some studies showing belief in democracy as correlated with the distance to the centre of power, which is a rather interesting finding, especially as Europe takes some steps towards federalisation or closer cooperation.

I've always been rather biased and enjoyed Greek culture and literature way more than Roman. Greens over reds, always :). I don't have Virgil on my shelf, somewhat by accident but I believe it grew to a proper statement haha. There are some honorary Romans on my Greek shelves though – Tacitus, Ovid, Propertius, Catullus, Lucretius and Petronius. (Reluctantly, Seneca and Sallust also found their ways and managed to creep in, but for other reasons; Pliny the Younger I do enjoy from time to time too).

To people who are firmly on the Greek side of the fence, which Romans or Latin writers get a pass from you and why?

I’ve been working on a conlang stemming directly from Proto-Indo-European for a really long time, kind of a new branch, it’s become an obsession of mine ;) Etymological dictionaries and Leiden textbooks are keeping me awake at night. I’ve learned a lot on the way and it’s such a wonderful hobby, but also wonderfully frustrating at times. Our reconstructions have a lot of weak spots or limits and PIE was such a miraculous mess anyways, so my tendency to regularise and simplify stuff makes me want to throw it all away (every few hours).

And then I pick up various textbooks again, and in Ringe’s book on Proto-Germanic I found a totally obvious thing I never really realised. „Wind” – you know, the blowing thing – is a participle at heart: the blowing thing, from *h₂weh₁- ‘to blow’. PGmc *windaz and Lat. ventus turned that early -nt- participle into regular o-stems, Skt. has perfectly regular vatas, but early Hittite retains it as a perfectly regular participle huwanz. 

I’d love to run a design concept by you and ask for tips/comments/critiques.

Because this gave me an idea for a new PIE branch, which would inherit PIE roots as abstract entities and remodel its morphology after the participle system. From early(-ier…) PIE this could kickstart entire morphology around three axes:

1. voice: active and mediopassive
2. aspect: perfective and imperfective (without stative to simplify a bit)
3. gender: common (leaning agentive) and neuter (leaning patientive/abstract)

In practice, those axes could equally affect morphology and semantics. Let’s take a simple root like *swep- ‘sleep’. It maps on the voice/aspect grid wonderfully – imp. active ‘to be sleeping’; imp. mediopassive ‘to dream (as a mental experience)’; pf. active ‘to fall asleep, to go to sleep’; pf. mediopassive ‘?’. Early PIE common/neuter split allows for creating common-sense root nominals (‘sleeper’ and ‘sleep/dream’, adjectival ‘who sleeps often/lazy person’), with participles marked for voice and aspect and gender giving very fancy derivatives even without compounding.

Not all roots are equally promising, of course, but treating verbals and participles as the heart of the language, with nouns being only a bit weird historical leftovers like grammatical particles, sounds like a very promising idea to me. With the branch working with around 300-400 roots only, including fully productive grammatical ones (*kʷe- as the question particle, but also ‘to ask’ fully productive paradigm etc.) irregularities would be learnable and every root would be a something with its own story to tell.

There are of course problems with such a reworking of the whole morphology, which in PIE was based on plenty of suffixes and different paradigms. There are many PIE roots which are homophones or near-homophones, while it simply happens in languages, it’s clear that they were distinctive because they used very different inflectional paradigms in PIE, so the „mess” we reconstruct wasn’t as messy in everyday experience of its native speakers, we simply don’t have access to that layer(s). 

Such regularity as in my idea above looks almost mathematical and fake, but running the project through different iterations, I believe this could be genuinely workable, keeping to PIE spirit and creating a shout out to those Yamnayas :D, arriving at kinda simialr forms even but through a very different way. I’ve got some decent phonological simplifications which I’m happy with (retaining laryngeals as colouring and ḫ in ablaut-adjacent positions), clean inflectional suffixes etc., I’ve got a very decent curated root list with space to reinvent/make up certain grammatical stuff (including falsely reverse-engineered *sewbʰ- to arrive at iconic Latin sub ‘under, downwards’, which obviously has a completely different ety – well, grammatical stuff has always been reinvented in new branches and for example most of PIE numerals I believe weren’t homegrown PIE anyways).

So, a question to linguists, how do you see this project, do you have any tips, what do you think could be the problems here, do you find it interesting perhaps? Thanks in advance, cheers.

Nie stać mnie na pełen remont mieszkania, robię rzeczy bardzo po kawałku. Zamki w drzwiach wymieniłem, bo trzeba było, wstawiłem nowe lustro na wymiar, kafelki w kuchni zmieniłem w miarę samemu, szykuję się do podłogi powoli i przemalowania ścian, ale to mnie trochę przerasta i pierdolca dostaję. Czy każdy remont po kawałku to jest kasa do ręki? Czy tylko ja płacę podatki? xD

Naprawdę nie mam problemu z tym, żeby wcisnąć dwóm Ukraińcom parę stówek za dobrze przepracowany dzień, jeśli wszystko porządnie ogarną, już nie przesadzajmy. Ale absolutnie każda remontowa firma w Wawie chce do ręki, nowy biznesowy standard? Jesteśmy nową Grecją? Kurwa no, ja płacę podatki ze swojej pracy. Nie urodziłem się wczoraj, ale…

Siedzę sobie nad greką ostatnio i cisnę archaiczną poezję, czytanie mi lepiej idzie niż przekładanie samemu. Co ciekawe, archaiczna grecka poezja jest często prostsza do czytania niż proza, mniej tam gramatycznych zawiłości. Wiele z tych elegii wywodzi się z sympozjonów, czyli dosłownie popijaw :), gdzie przy winie i flecistkach układali sobie takie drobiazgi.

Elegia po grecku nie oznacza smutnego wiersza, elegie układali na każdy temat, chodzi wyłącznie o miarę metryczną: w elegii pierwszy wers to heksametr, drugi to pentametr (sześć stóp, pięć stóp). Spora część elegii to były takie neurotyczne romanse, ale Mimnermos akurat jęczał przede wszystkim o starości: w każdym z tych trzech wierszy pojawia się fraza γῆρας ἀργαλέον ("wstrętna starość"), co chyba było taką sygnaturą Mimnermosa. Żył w siódmym wieku p.n.e., więc to praktycznie najwcześniejsza grecka liryka, trzy-cztery pokolenia po Homerze (do którego Mimnermos zresztą często nawiązuje).

Podrzucam oryginalną grekę, polskie przekłady i krótkie komentarze.

Fragment 1

>τίς δὲ βίος, τί δὲ τερπνὸν ἄτερ χρυσῆς Ἀφροδίτης;
>τεθναίην, ὅτε μοι μηκέτι ταῦτα μέλοι,
>κρυπταδίη φιλότης καὶ μείλιχα δῶρα καὶ εὐνή,
>οἷ᾽ ἥβης ἄνθεα γίγνεται ἁρπαλέα
>ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξίν· ἐπεὶ δ᾽ ὀδυνηρὸν ἐπέλθῃ
>γῆρας, ὅ τ᾽ αἰσχρὸν ὁμῶς καὶ κακὸν ἄνδρα τιθεῖ,
>αἰεί μιν φρένας ἀμφὶ κακαὶ τείρουσι μέριμναι,
>οὐδ᾽ αὐγὰς προσορέων τέρπεται ἠελίου,
>ἀλλ᾽ ἐχθρὸς μὲν παισίν, ἀτίμαστος δὲ γυναιξίν·
>οὕτως ἀργαλέον γῆρας ἔθηκε θεός.

Przekład Jana Czubka:

>Życież to, gdy odwróci lice Kiprys złota?
>Bywaj, śmierci! gdy zmierzchnie miłośna ochota,
>Rozkosz tajnie kradziona i słodkie szeptanie,
>Co nam wonią potrząsa żywota zaranie.
>Bo gdy się już raz starość zgarbiona przywlecze,
>Człowiek zrobi się lepszy, lecz krasa uciecze:
>W sercu ciągle kłopoty i troskę masz wieczną,
>Już wesoło nie patrzysz na światłość słoneczną,
>Biedny cel kpin niewieścich, pośmiewisko dziatek:
>Oj, ciężkiż nam bóg, ciężki dał życia ostatek.

Przekład Włodzimierza Appla:

>Czymże jest życie, czym rozkosz, bez Afrodyty złocistej?
>Obym umarł, gdy dla mnie istnieć te rzeczy przestaną –
>w łożu słodkie chwile z kochanką i miłość tajemna.
>Tylko kwiaty młodości pełne są czaru i one
>wabią kobiety i mężczyzn, bo skoro przykra nadejdzie
>starość, która zeszpeca nawet pięknego człowieka,
>wówczas serce bez przerwy niedobre troski nękają,
>także nie cieszy już więcej widok słonecznych promieni,
>wnet też niemiły się stajesz dla kobiet i wstrętny dla chłopców.
>Tak to bóg człowiekowi starość bolesną sposobi.

Komentarz: obaj tłumacze to właściwie historycy literatury, nie poeci, ale dziewiętnastowieczny Czubek, trochę mniej dbały o ścisłość filologiczną, sobie lepiej radzi. Bywanie na sympozjonach w archaicznej Grecji było przywilejem wyższych klas, wszyscy najdawniejsi greccy poeci to elity, a ulubioną rozrywką elit była oczywiście miłość do chłopców :-) Jest inny krótki wiersz Mimnermosa, w którym narzeka, że na starość jest się "wstrętnym nawet dla swoich chłopców": niektórzy niby tłumaczą, że chodzi o własne dzieci, no ale jednak na pewno nie, chodzi o swoich młodych kochanków :D Z kolei Appel dodaje "w łóżku z kochanką", w oryginale w drugim wersie nie ma płci zaznaczonej, są tylko "tajemne miłostki, słodkie podarunki i łóżko". Dlatego tutaj też Czubek z "pośmiewiskiem dziatek" przestrzelił, bo o męskich kochanków chodzi, ale przekład poza tym bardzo spoko. Kiprys to Afrodyta, taki przydomek, bo Afrodyta miała narodzić się na Cyprze, gdzie było wiele jej świątyń.

Fragment 2

>ἡμεῖς δ᾽, οἷά τε φύλλα φύει πολυάνθεμος ὥρη
>ἔαρος, ὅτ᾽ αἶψ᾽ αὐγῇς αὔξεται ἠελίου,
>τοῖς ἴκελοι πήχυιον ἐπὶ χρόνον ἄνθεσιν ἥβης
>τερπόμεθα, πρὸς θεῶν εἰδότες οὔτε κακὸν
>οὔτ᾽ ἀγαθόν· Κῆρες δὲ παρεστήκασι μέλαιναι,
>ἡ μὲν ἔχουσα τέλος γήραος ἀργαλέου,
>ἡ δ᾽ ἑτέρη θανάτοιο· μίνυνθα δὲ γίνεται ἥβης
>καρπός, ὅσον τ᾽ ἐπὶ γῆν κίδναται ἠέλιος.
>αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τοῦτο τέλος παραμείψεται ὥρης,
>αὐτίκα δὴ τεθνάναι βέλτιον ἢ βίοτος·
>πολλὰ γὰρ ἐν θυμῷ κακὰ γίνεται· ἄλλοτε οἶκος
>τρυχοῦται, πενίης δ᾽ ἔργ᾽ ὀδυνηρὰ πέλει·
>ἄλλος δ᾽ αὖ παίδων ἐπιδεύεται, ὧν τε μάλιστα
>ἱμείρων κατὰ γῆς ἔρχεται εἰς Ἀΐδην·
>ἄλλος νοῦσον ἔχει θυμοφθόρον· οὐδέ τίς ἐστιν
>ἀνθρώπων ᾧ Ζεὺς μὴ κακὰ πολλὰ διδοῖ.

Przekład Aleksandra Walickiego:

>My jak liście, gdy wiosny kwiatorodna pora
>Ożyje, kiedy słońca znów błyśnie oblicze,
>Radujem się młodości kwiatem do wieczora,
>Ni rozkosze od bogów ważąc, ni słodycze.
>W tem Kery czarne zeszły; ta starości nici
>Ciężkiej, trudnej piastuje, a tamta śmierć trzyma.
>I póki słońca promień po ziemi nam świeci,
>Póty owoc przez chwilę pieścimy oczyma;
>Lecz gdy pora pogody zejdzie z swej koleje,
>Wtedy śmierć pożądańsza niż pasmo żywota.
>I zewsząd troska spada; człek nędzą więdnieje
>I trwogi niezliczone kołaczą we wrota:
>Ten żałuje swych dziatek, boleść serce krwawi
>I z tęsknym żalem w ziemię do Hadesu schodzi;
>Innemu ciężki umysł chorobą się trawi.
>Każdego swój od Zeusa pocisk zła ugodzi.

Przekład Włodzimierza Appla:

>My jak liście jesteśmy, co w porze nastają kwitnącej
>wiosny, kiedy promienie słońca do życia je budzą.
>Im podobni krótko cieszymy się kwiatem młodości,
>zgoła przy tym nie znając – bóg to bowiem rozstrzyga –
>dobra i zła; a Kery tam w pobliżu stoją posępne,
>jedna z nich nam przynosi czas bolesnej starości,
>druga zaś śmierci. Bo chwilę zaledwie trwa owoc młodości,
>tyle, ile od rana słońce nad ziemią jaśnieje.
>Zatem skoro nadejdzie ów czas, gdy młodość przemija,
>lepiej jest umrzeć natychmiast niźli żywot wieść dalszy.
>Sercu bowiem przychodzi wycierpieć wiele niedoli;
>oto czyjś dom niszczeje, bieda zaś zmartwień nie szczędzi;
>oto ktoś dzieci nie mając, choć bardzo posiadać je pragnął,
>musi ziemię opuścić, zstąpić w krainę Hadesu;
>oto ktoś inny śmiertelnej ulega chorobie. Bo nie ma
>człeka, któremu by Zeus nieszczęść licznych nie przydał.

Komentarz: nie wiem, czy chlanko z Mimnermosem było takie przyjemne, skoro non stop jęczał o jednym. Wariacja na tym samym motywie, co pierwszy fragment, ale tym razem bezpośrednie nawiązanie do Homera: w szóstej księdze Iliady Glaukon porównuje pokolenia do liści. Takie przerabianie wielkiej i ważnej Iliady na mniejsze motywy przy popijawie jest szalenie ciekawe w elegii: pierwszy wers elegii to heksametr, więc cytat z Homera można dosłownie przerzucić do własnego wiersza i będzie pasował, natomiast kolejny wers to zawsze pentametr, więc trzeba dopisać własną odpowiedź, takie przerzucanie się. W oryginale choroba jest θυμοφθόρον, "duszoniszczycielska", ładne. Znowu Appel trochę przegadany imho. A z ciekawostek: thymos, dusza po grecku, powiązana jest etymologicznie z polskim słowem dym :)

Fragment 5

>αὐτίκα μοι κατὰ μὲν χροιὴν ῥέει ἄσπετος ἱδρώς,
>πτοιῶμαι δ᾽ ἐσορῶν ἄνθος ὁμηλικίης
>τερπνὸν ὁμῶς καὶ καλόν, ἐπεὶ πλέον ὤφελεν εἶναι.
>ἀλλ᾽ ὀλιγοχρόνιον γίνεται ὥσπερ ὄναρ
>ἥβη τιμήεσσα· τὸ δ᾽ ἀργαλέον καὶ ἄμορφον
>γῆρας ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτίχ᾽ ὑπερκρέμαται,
>ἐχθρὸν ὁμῶς καὶ ἄτιμον, ὅ τ᾽ ἄγνωστον τιθεῖ ἄνδρα,
>βλάπτει δ᾽ ὀφθαλμοὺς καὶ νόον ἀμφιχυθέν.

Przekład Jana Czubka:

>Wnet drżę i pot gorący ciecze mi po ciele,
>Gdy na młodości spojrzę urok i wesele,
>Tak piękne, tak rozkoszne! – Oby dłużej trwało!
>Lecz nie – młodości kwiecie trwa przez chwilkę małą,
>Jak piękna mara senna; tuż zaraz się skrada
>Starość zgięta we dwoje, ciężka, drżąca, blada,
>Miru i czci pozbawia, krasę z lica ściera,
>Bystrość oka osłabia i rozum odbiera.

Przekład Włodzimierza Appla:

>(...) krótką chwilę jedynie, tyle, co senne marzenie,
>młodość trwa drogocenna, bo wnet bolesna i szpetna
>starość nad głowę człowieka chyżo się zniża, pogardę
>niosąc oraz nienawiść, i wnet zapomnianym go czyni,
>rozum i oczy zaślepia, cieniem się wokół rozlawszy.

Komentarz: przekład Appla pomija trzy pierwsze wersy, bo one zachowały się na innym papirusie, być może napisane przez Teognisa, chociaż z dużym prawdopodobieństwem to całość Mimnermosa, a końcówka na pewno, bo to znowu jego sygnatura ("szpetna starość" z tym nietypowym przymiotnikiem, ἀργαλέον). Nie wiem, skąd ta "starość zgięta we dwoje", nie ma tego w oryginale, ale są za to dwie ładne metafory: starość najpierw "wisi nam nad głową", potem, zanim się człowiek obejrzy, "rozlewa się wokół". (Czemu cieniem, tego nie wiem :D, też nie ma tego cienia w oryginale).

Ogólnie rzecz biorąc, Mimnermik trochę ponad 2600 lat temu najbardziej się martwi tym, że już się nie podoba nastolatkom obu płci, i woli umrzeć z tego powodu. Ładny ten jeden wers: ἀλλ᾽ ἐχθρὸς μὲν παισίν, ἀτίμαστος δὲ γυναιξίν – "lecz (już) i dla chłopców szpetny, i dla dziewczyn niemiły". Cóż!!! Gone but not forgotten!, RIP :-)

We have only a few fragments from Mimnermus, curiously in three of them γῆρας ἀργαλέον reappears as an epithet ("grievous, painful old age"), which looks a bit like his poetic signature as this is what he's mostly concerned with :) I'm pasting Greek and two different translations below. Very cleanly written elegies from the 7th century BC, quite easy to parse too: it's interesting how the same vocabulary comes back time and time again, those are basically three variations on the very same theme. Fr. 2 references Homer (Iliad, book 6), and in fr. 5 first three verses were preserved in Theognidean corpus, but the latter are securely by Mimnermus. Enjoy!

Fragment 1

>τίς δὲ βίος, τί δὲ τερπνὸν ἄτερ χρυσῆς Ἀφροδίτης;
>τεθναίην, ὅτε μοι μηκέτι ταῦτα μέλοι,
>κρυπταδίη φιλότης καὶ μείλιχα δῶρα καὶ εὐνή,
>οἷ᾽ ἥβης ἄνθεα γίγνεται ἁρπαλέα
>ἀνδράσιν ἠδὲ γυναιξίν· ἐπεὶ δ᾽ ὀδυνηρὸν ἐπέλθῃ
>γῆρας, ὅ τ᾽ αἰσχρὸν ὁμῶς καὶ κακὸν ἄνδρα τιθεῖ,
>αἰεί μιν φρένας ἀμφὶ κακαὶ τείρουσι μέριμναι,
>οὐδ᾽ αὐγὰς προσορέων τέρπεται ἠελίου,
>ἀλλ᾽ ἐχθρὸς μὲν παισίν, ἀτίμαστος δὲ γυναιξίν·
>οὕτως ἀργαλέον γῆρας ἔθηκε θεός.

Fragment 2

>ἡμεῖς δ᾽, οἷά τε φύλλα φύει πολυάνθεμος ὥρη
>ἔαρος, ὅτ᾽ αἶψ᾽ αὐγῇς αὔξεται ἠελίου,
>τοῖς ἴκελοι πήχυιον ἐπὶ χρόνον ἄνθεσιν ἥβης
>τερπόμεθα, πρὸς θεῶν εἰδότες οὔτε κακὸν
>οὔτ᾽ ἀγαθόν· Κῆρες δὲ παρεστήκασι μέλαιναι,
>ἡ μὲν ἔχουσα τέλος γήραος ἀργαλέου,
>ἡ δ᾽ ἑτέρη θανάτοιο· μίνυνθα δὲ γίνεται ἥβης
>καρπός, ὅσον τ᾽ ἐπὶ γῆν κίδναται ἠέλιος.
>αὐτὰρ ἐπὴν δὴ τοῦτο τέλος παραμείψεται ὥρης,
>αὐτίκα δὴ τεθνάναι βέλτιον ἢ βίοτος·
>πολλὰ γὰρ ἐν θυμῷ κακὰ γίνεται· ἄλλοτε οἶκος
>τρυχοῦται, πενίης δ᾽ ἔργ᾽ ὀδυνηρὰ πέλει·
>ἄλλος δ᾽ αὖ παίδων ἐπιδεύεται, ὧν τε μάλιστα
>ἱμείρων κατὰ γῆς ἔρχεται εἰς Ἀΐδην·
>ἄλλος νοῦσον ἔχει θυμοφθόρον· οὐδέ τίς ἐστιν
>ἀνθρώπων ᾧ Ζεὺς μὴ κακὰ πολλὰ διδοῖ.

Fragment 5

>αὐτίκα μοι κατὰ μὲν χροιὴν ῥέει ἄσπετος ἱδρώς,
>πτοιῶμαι δ᾽ ἐσορῶν ἄνθος ὁμηλικίης
>τερπνὸν ὁμῶς καὶ καλόν, ἐπεὶ πλέον ὤφελεν εἶναι.
>ἀλλ᾽ ὀλιγοχρόνιον γίνεται ὥσπερ ὄναρ
>ἥβη τιμήεσσα· τὸ δ᾽ ἀργαλέον καὶ ἄμορφον
>γῆρας ὑπὲρ κεφαλῆς αὐτίχ᾽ ὑπερκρέμαται,
>ἐχθρὸν ὁμῶς καὶ ἄτιμον, ὅ τ᾽ ἄγνωστον τιθεῖ ἄνδρα,
>βλάπτει δ᾽ ὀφθαλμοὺς καὶ νόον ἀμφιχυθέν.

Translations by Christopher Childers

Fragment 1

>What life, what pleasure, without golden Love?
>Let me drop dead when I have had enough
>of secret trysts, love-gifts and the love-bed,
>flowers of youth whose joys are harvested
>by men and women. But when the pain sets in
>of age, deforming even handsome men,
>cruel worries always wear us down for spite;
>we get no pleasure looking on the light;
>women do not respect us; boys are cold.
>That’s how bitter the god made getting old.

Fragment 2

>We are like leaves born in the teeming spring,
>basking in sunlight, swiftly burgeoning;
>like them, for an arm’s length of time, we live
>happy and young, and what the gods will give
>we don’t suspect. Presences wrapped in gloom
>are always near, one holding out the doom
>of age, another, death. And youth won’t last;
>its fruit, like one day’s worth of sun, dies fast.
>And when this season dwindles and is gone,
>it’s better being dead than living on.
>For troubles swarm the heart: one man will blow
>his savings, and lose everything but woe;
>another man wants children most of all,
>and, wanting them, goes down to Hades’ hall;
>disease destroys a third. For Zeus the king
>gives everyone a share of suffering.

Fragment 5

>(Suddenly speechless sweat rivers my face
>and my heart flutters at the charm and grace
>of boys my age in bloom. If this could last!)
>But like a pleasant dream that fades too fast
>youth withers; suddenly above your head
>old age hangs pain and ugliness and dread;
>dishonored, foul, disfiguring, it wounds
>the mind and sight of those whom it surrounds.

Translations by M.L. West

Fragment 1

>What's life, what's joy, without love's heavenly gold?
>I hope I die when I no longer care
>for secret closeness, tender favours, bed,
>which are the rapturous flowers that grace youth's prime
>for men and women. But when painful age
>comes on, that makes a man loathsome and vile,
>malignant troubles ever vex his heart;
>seeing the sunlight gives him joy no more.
>He is abhorred by boys, by women scorned;
>so hard a thing God made old age to be.

Fragment 2

>But we are like the leaves that flowery spring
>puts forth, quick spreading in the sun's warm light:
>for a brief span of time we take our joy
>in our youth's bloom, the future, good or ill,
>kept from us, while the twin dark Dooms stand by,
>one bringing to fulfillment harsh old age,
>the other, death. The ripeness of youth's fruit
>is short, short as the sunlight on the earth,
>and once this season of perfection's past,
>it's better to be dead than stay alive.
>All kinds of worry come. One man's estate
>is failing, and there's painful poverty;
>another has no sons – the keenest need
>one feels as one goes down below the earth;
>sickness wears down another's heart. There's none
>Zeus does not give a multitude of ills.

Fragment 5

>The sweat runs down me, and my heart's a-flutter,
>seeing my generation in its bloom
>of joy and beauty. Oh, it ought to last
>for longer! But it's fleeting as a dream,
>our precious youth; in no time ugly, harsh
>hateful old age is looming over us,
>unvalued, that enveloping deforms
>past recognition, dims both sight and mind.