u/vesperish

Title, hehe.

Serious and genuine question:

May mga naglalaro pa ba ng ML ngayon na 25 pataas ang edad?

I’m F 27 and ‘yung mga nakakalaro ko kasi sa MLBB mismo, puro 20 years old below ang edad. 😭

Gusto ko lang din sanang maranasang makipaglaro sa mga kaedaran ko, kaso puro talaga bagets eh. Based on my experience, parang may mga anger issues agad kapag natatalo eh, aayaw agad or worse maninisi pa (kahit ‘di ako ‘yung sinisisi). Napansin ko lang talaga karamihan sa mga mas bata? Not sure. Nakakatamad namang magsolo lalo na’t roamer ako.

Also, pangit na ba talagang tingnan if naglalaro pa rin ng ML sa edad kong ‘to? Working professional din naman ako pero keri ko pa ring maglaan ng time sa ML kahit papaano, haha.

Hanap lang kausap, wholesome lang. Hard pass sa puro kabastusan lang ang alam.

About me:

\- fresh from break up kaya I’m not looking for a rebound or a new relationship etc, wholesome friends lang sana talaga

\- naglalaro ng ML (we can play sometimes if you want)

\- animal lover (I have a lot of dogs and cats)

\- work from home girly

\- mahilig sa music, esp old or classic music. I’m a big fan of Michael Jackson, Queen, and My Chemical Romance hehe

\- sobrang galit sa mga sinungaling, manggagamit, at manloloko (regardless kung kaano-ano kita, kung sinungaling at manloloko ka ‘wag ka nang magtangkang mag chat)

\- may pagka maarte magsalita pero may pagka jologs din naman minsan, depende sa mood

\- clinically diagnosed sa depression, PTSD, at BPD pero ‘di ko ginagamit ‘to as an excuse for a shitty behavior

\- introvert

About you:

\- basta HINDI KA SINUNGALING at manggagamit pwede tayong maging magkaibigan

\- mabait

\- animal lover (esp to dogs and cats)

\- funny pero oks lang naman kung boring din, boring din naman ako lol

\- marespeto, may emotional intelligence, at may sense kausap kahit may pagka loko-loko minsan (kahit as friends lang sobrang importante nito for me)

\- sensitive sa mga seryoso at sensitibong usapan, alam ilugar ang pagbibiro sa pagseseryoso

\- any gender will do

\- Single, IF you’re a male (‘yung walang magseselos please lang ayoko ng another drama pa sa buhay ko)

\- ‘yung matitino rin ang circle of friends, ‘yung hindi bad influence, (much better if hindi mabisyo, hindi sugarol, occassionally lang mag-inom, etc.)

Chat ka lang if interesado at pasok ka sa mga ‘yan haha, ‘yung ibang katangian kilalanin na lang natin ang isa’t-isa as friends, hehe. Much better if lilipat agad tayo sa Instagram (no dummy accounts, please) kasi ang hirap balikan ng mga convos dito, lol. Instagram po ha, hindi TG or Telegram. :)

Hanap lang kausap, wholesome lang. Hard pass sa puro kabastusan lang ang alam.

About me:

\- fresh from break up kaya I’m not looking for a rebound or a new relationship etc, wholesome friends lang sana talaga

\- naglalaro ng ML minsan

\- animal lover (I have a lot of dogs and cats)

\- work from home girly

\- mahilig sa music, esp old or classic music. I’m a big fan of Michael Jackson, Queen, and My Chemical Romance hehe

\- sobrang galit sa mga sinungaling, manggagamit, at manloloko (regardless kung kaano-ano kita, kung sinungaling at manloloko ka ‘wag ka nang magtangkang mag chat)

\- may pagka maarte magsalita pero may pagka jologs din naman minsan, depende sa mood

\- clinically diagnosed sa depression, PTSD, at BPD pero ‘di ko ginagamit ‘to as an excuse for a shitty behavior

\- introvert

About you:

\- basta HINDI KA SINUNGALING at manggagamit pwede tayong maging magkaibigan

\- mabait

\- animal (esp to dogs and cats) lover

\- funny pero oks lang naman kung boring din, boring din naman ako lol

\- marespeto, may emotional intelligence, at may sense kausap kahit may pagka loko-loko minsan (kahit as friends lang sobrang importante nito for me)

\- sensitive sa mga seryoso at sensitibong usapan, alam ilugar ang pagbibiro sa pagseseryoso

\- any gender will do

\- Single, IF you’re a male (‘yung walang magseselos please lang ayoko ng another drama pa sa buhay ko)

Chat ka lang if interesado at pasok ka sa mga ‘yan haha, ‘yung ibang katangian kilalanin na lang natin ang isa’t-isa as friends lol

Posible bang makasuhan ako ng cyberlibel and defamation kung isesend ko sa mga GCs ng company ng BF (now EX) ko ‘yung mga convos nila ng mga GCs nila?

Plano ko pa lang makipag break sa soon-to-be-EX ko bukas sa personal dahil gustong-gusto ko siyang sampalin malala. Tas balak ko sanang gawin itong “ganti” ko before I break up with that trash. Pero other side of me says na ‘yung EX ko na lang ang komprontahin ko tutal siya naman itong may pinakamalaking kasalanan sa akin. Hindi ko nga lang talaga matanggap na may mga ibang tao pang na-involve bukod sa mga babae niya, may mga iba pang kunsintidor na nagm-make fun sa akin kahit hindi naman kami magkakakilala personally.

Mga convos na may mga landian at mga malalanding photos ng EX ko sa iba’t-ibang mga babae. Circle of friends at halos lahat ng mga nagtatrabaho sa company na ‘yon ay mga kunsintidor at pinagtatawanan ako kasi may (mga) babae ‘yung BF ko sa company nila. Tinatawanan about sa mga actions ko na baka itanan kor idala ko sa grey area EX ko dahil mababasa ko. At mino-mock din ako ng isang pinakababae niya roon na kesyo after daw ako sunduin ng EX ko sa airport, sa kanya naman daw dederetso para “bwisitin”. Nalaman ko rin na kapag ‘di kami okay ng EX ko, napunta siya sa pinakababae niya kahit nandon ‘yung BF (yes, may BF din ‘yung side chick). Tapos proud at nagtatawanan pa sila na kesyo yari daw EX ko sa akin kapag nabasa ko. Puro 😆🤣😂😆🤣😂 ‘yung laman ng GC nila kapag tungkol sa mga kalandian ng EX ko at mga babae niya at kapag tungkol sa akin. I feel so disrespected and betrayed by my EX. Dumagdag pa ‘yung mga strangers (his enabler co-workers) na hindi ko kilala pero sila kilala ako at pinagtatawanan lang ako. Sobrang sira na lalo ang mental health ko. Proud na proud pa EX ko at mga babae niya sa mga kalokohan at kademonyohan nila. Nag oouting pa sila at halos karamihan sa mga employees ay tanggap at kinukunsinti itong kademonyohan nilang ito. Itong isang pinakababae niya ‘yung parang may something na talaga na as in may emotional attachment na. Maraming sakop ‘yung company niya kaya na ang daming partners kaya sobrang daming GCs.

Balak ko namang takpan or i-blur ang mga pangalan ng mga demonyong kunsintidor sa BF ko at ilagay lang ang initial ng first name ng EX ko. Gusto ko lang talaga silang maalarma na nalaman ko na ang lahat ng mga panggagago nila sa akin. Grabe galit ko kaya naiisip ko ‘to. Pero part of me gustong magpaka bigger person. Kaso ginawa akong clown sa circus. Ginawa akong katatawanan. Kumbaga aware naman na sila sa sarili nila kung sino-sino sila, at gusto ko lang patutsadahan ‘yung mga GC na ganyan pala sa mga companies and partners nila. PUGAD NG MGA MANLOLOKO AT KUNSINTIDOR.

Partida, may mga BFs din ‘yung mga babae ng EX ko. Sobra galit ko. Gusto ko lang sabihin sa mga ‘yon na SIGE KANILA NA EX KO TUTAL PALAMUNIN KO LANG NAMAN ‘YAN NG HALOS APAT NA TAON.

Gusto ko lang makaganti kahit sa ganitong paraan lang sa EX ko. Iniisip ko rin na baka ako lang din ang mapahiya kasi majority sa kanila ay aware na may GF na nga ‘yung EX ko pero todo push pa rin sila at nagma-make fun sa akin.

Sobrang betrayal at sakit kasi kasi nung bukod sa pinagloloko na nga ako, pinagtatawanan pa ako. Imbes na ‘yung EX ko ang mang call out at mag protect sa akin, siya pa ang kadalasang driver ng pagma-make fun sa akin.

Again, nakatakip ang name, profile pictures, and initial letter lang ng first name ng EX ko ang ilalagay ko sa mga pasaring ko.

May chance pa rin po ba na makasuhan ako ng cyberlibel and/or defamation?

Thank you po sa mga sasagot and please respect my post po.

‘Yung affordable lang po sana, siguro Php 15k-20k ang monthly (assoc dues included), semi-furnished or fully-furnished. Gusto ko kasi ng literal na “safe space” and want ko ring isama ‘yung 1 pandak fur baby ko. Gusto ko sana ‘yung sa bandang EK, Ciudad de San Jose something ba ‘yun? Kaso I’m not sure if pet-friendly condo ba siya or not. Saan po kaya merong condo na pet-friendly? Preferrably sa Laguna po. Thank you po sa sasagot.

Hi. Please bear with me kasi this is a very long post. May TL;DR naman po sa dulo, hehe. I just really need an honest advice kasi super torn ako and only a few days na lang to decide.

Ano bang dapat kong piliin? Tatanggapin ko ba yung Dubai offer or uuwi sa Philippines, itutuloy yung current US based remote job ko, then look for a back up day shift client?

I’m F27, Filipina, currently in Dubai on a visit visa.
Very introverted ako. Wala talaga akong social circle. Umiikot lang life ko sa family, boyfriend, and dogs. Simple and quiet lifestyle talaga gusto ko. After almost 6 months job hunting here in Dubai, tanggap ko na sana na uuwi na lang ako sa Philippines kasi mag-e-expire na visa ko sa July 9.

I’m really grateful for both my current job and this Dubai opportunity. Lalo na’t 6 months akong nag job hunt, and habang naghihintay ako sa opportunity, unti-unti akong nauubos at nawawalan ng motivation and narealize na mag slow living na lang and appreciate kung ano ‘yung meron ako currently. But still, I’m really grateful kasi at least this is a good problem. And I know na maraming gustong mag-abroad, kaya sobrang hirap din talaga for me to decide.

Plan ko sana ay umuwi na lang, continue my current US-based remote job, then maghanap ng dayshift remote client.

Then biglang buzzer-beater, dumating yung Dubai offer.
I was also clinically diagnosed with depression and anxiety. Kaya hirap ako mag-decide kasi I tend to overthink, nahihirapan ako sa changes, and natatakot ako lumabas sa comfort zone or sa environment na possible ma-pressure ako or masigawan. At the same time, gusto ko rin ng growth and gusto ko i-push sarili ko.

Current Job (US-based remote):

- ₱45,000/month

- More than 3 years na ako sa company

- Remote (WFH)

- Monday to Friday

- Night shift (9:00 PM - 6:00 AM, PH time)

- No commute

- Gamay ko na yung work / niche ko na talaga (Marketing)

- Light workload

- Flexible, nakakagawa pa ako ng ibang bagay habang working

- 5 PTO days per year

- Annual company trip sa PH with fellow VAs

- Slow salary growth (\~$0.50/hr annual raise)

Financially, okay pa naman ako dito. Even before at ₱35k, nakaka-travel naman ako sa PH kahit once a year, and nabibili ko gusto ko. Now at ₱45k, comfortable pa rin naman.

Sobrang okay din ng client ko. More than 3 years na ako sa kanila, never pa akong nasigawan or pinersonal. Ang iniisip ko lang din talaga nga lang ay walang medical insurance which is also a big factor kasi we’ll never know, ‘di ba.

Dubai Offer:

- AED 3,500 for first 3 months (starting salary)

- AED 4,000 starting 4th month (not bad for my first year salary sa UAE sabi ng iba rito)

- On-site

- 10:00 AM - 7:00 PM, Dubai time (sometimes longer)

- 1+ hour commute one way (2+ hours total daily)

- Paid occasional Saturday shift + unpaid OT

- UAE employment visa

- Medical insurance

- 30 days annual paid leave

- Company phone + SIM

- Performance bonus (not guaranteed)

- Annual flight ticket (not guaranteed)

Role is Administrative Assistant / Office Coordinator sa offer letter, pero in reality mas heavy siya (supply coordination/operations, end-to-end tasks). It’s a small Russian company (5 people lang). But Supply Manager ang title ko sa CRM nila (which I saw kahapon nung sinet up nila ang account ko kahit wala pa akong pinipirmahan). Ako lang ang hindi Russian so we rely on AI translator pero mahirap pa rin ang communication, lalo na at ang role ko is to coordinate with different suppliers and delivery couriers. To be fair, iba’t-ibang lahi rin naman ‘yung mga external party or partners ng company nila. May Indian, Pakistani, Emirati, etc.

Nag trial day na ako kahapon lang and honestly na-overwhelm ako which is normal. Hindi pa ako pumipirma, pero binigyan na ako ng tasks at pinapacoordinate sa suppliers/delivery.

Just today, nag-message yung Russian boss asking about an urgent task kung nasaan na ako kahit hindi pa ako officially hired at wala pa akong napipirmahan. Limited pa rin ang resources ko, and hindi ko pa talaga fully gets yung process lalo na at dahil nga sa language barrier.

The fact na may urgent tasks na agad kahit wala pang training, medyo stressed na ako even before starting. Idk, baka ganito talaga ang normal sa UAE. Sa July 1st ako pinags-start, kung tatanggapin ko ang offer.

When it comes to my financial situation, if I stay in Dubai:

- AED 1,500/month contribution for accommodation (nasa shared flat kami ng ate ko, ambagan kami sa isang AED 3,000 unit)

- AED 1,000/month savings (50/50 kami ng boyfriend ko for his Christmas vacation here, and 50/50 din kami ng ate ko for our mom’s Christmas vacation here)

- Around AED 500/month na lang for food/personal expenses

- Transport covered na (siksikan malala at standing talaga sa metro araw-araw papunta at pauwi, dahil na rin sa rush hour and crowded talaga dito sa Dubai, haha)

If I go back to PH:

- Rent around ₱7k–₱10k (solo living preferred)

- Or stay sa family (no need to rent of course, pero ayoko dahil may times na nagc-clash kami minsan ng fam ko, iwas away lang para mamiss din ang isa’t-isa, haha)

- ₱8k/month for dogs

- Even with ₱45k salary, mas careful budgeting pa rin

- More peace vs more financial pressure sa PH side depende sa setup

Other important factors:

I really miss my dogs. Part of me gusto na umuwi, slow life, less stress, and continue remote work. Pero may part din na iniisip na baka rare opportunity na talaga ‘to after months of job hunting. Natatakot ako na baka magtampo ang career opportunities sa akin. Also, may pressure kasi gumastos na family ko sa visa and stay ko dito, and we were expecting na uuwi na talaga ako, so this offer came unexpectedly. Tuwang-tuwa na ang family ko kasi finally, may job offer na ako. Grateful ako pero at the same time anxious ako. First major life decision ko ito.

Deadline is tight. June 30 kailangan ko nang mag-decide, and July 1 expiry ng offer. July 9, expiration na rin ng visa ko.

Nakausap ko na ang family and BF ko. Supportive naman ang BF ko kahit na anong maging desisyon ko. Kaso for sure ay sasama ang loob ng papa ko sa akin which I fully understand naman. Kaso iniisip ko rin at sinasabi ng ate ko, kung saan ba talaga ako mas sasaya, na hanggang ngayon eh tbh ay hindi ko na rin talaga alam. Which is the reason why I am here and typing this post. Nag-pros and cons list na rin ako. Pero super undecided pa rin ako and hindi pa ako pumipirma. Natatakot ako na baka kahit anong piliin ko, may possibility na mag-regret ako, kaya mas nahihirapan ako.

I would really appreciate honest, objective, and respectful advice from people na may experience sa working abroad or long-term remote work.

TL;DR:

F27 torn between ₱45k US-based remote job (comfortable, familiar, low stress) vs Dubai onsite offer (AED 3.5k–4k, long commute, heavier workload, language barrier, higher pressure but possible growth). Clinically diagnosed with depression and anxiety so hirap ako sa big changes and high-pressure environments, pero gusto ko rin ng growth. Grateful pero super overwhelmed and unsure what to choose.

Problem/Goal:

Please bear with me kasi this is a long post. May TL;DR naman po sa dulo, hehe. I just really need honest advice kasi super torn ako and only a few days na lang to decide.

Ano bang dapat kong piliin? Tatanggapin ko ba yung Dubai offer or uuwi sa Philippines, itutuloy yung current US based remote job ko, then look for a back up day shift client?

Context:

I’m F27, Filipina, currently in Dubai on a visit visa.
Very introverted ako. Wala talaga akong social circle. Umiikot lang life ko sa family, boyfriend, and dogs. Simple and quiet lifestyle talaga gusto ko. After almost 6 months job hunting here in Dubai, tanggap ko na sana na uuwi na lang ako sa Philippines kasi mag-e-expire na visa ko sa July 9.

I’m really grateful for both my current job and this Dubai opportunity. Lalo na’t 6 months akong nag job hunt, and habang naghihintay ako sa opportunity, unti-unti akong nauubos at nawawalan ng motivation and narealize na mag slow living na lang and appreciate kung ano ‘yung meron ako currently. But still, I’m really grateful kasi at least this is a good problem. And I know na maraming gustong mag-abroad, kaya sobrang hirap din talaga for me to decide.

Plan ko sana ay umuwi na lang, continue my current US-based remote job, then maghanap ng dayshift remote client.

Then biglang last minute, dumating yung Dubai offer.
I was also clinically diagnosed with depression and anxiety. Kaya hirap ako mag-decide kasi I tend to overthink, nahihirapan ako sa changes, and natatakot ako lumabas sa comfort zone or sa environment na possible ma-pressure ako or masigawan. At the same time, gusto ko rin ng growth and gusto ko i-push sarili ko.

Current Job (US-based remote):

- ₱45,000/month

- More than 3 years na ako sa company

- Remote (WFH)

- Monday to Friday

- Night shift (6 PM–2 AM)

- No commute

- Gamay ko na yung work / niche ko na talaga

- Light workload

- Flexible, nakakagawa pa ako ng ibang bagay habang working

- 5 PTO days per year

- Annual company trip sa PH with fellow VAs

- Slow salary growth (~$0.50/hr raise)

Financially, okay pa naman ako dito. Even before at ₱35k, nakaka-travel naman ako sa PH kahit once a year, and nabibili ko gusto ko. Now at ₱45k, comfortable pa rin naman.

Sobrang okay din ng client ko. More than 3 years na ako sa kanila, never pa akong nasigawan or pinersonal. Ang iniisip ko lang din talaga nga lang ay walang medical insurance which is also a big factor kasi we’ll never know, ‘di ba.

Dubai Offer:

- AED 3,500 for first 3 months (starting salary)

- AED 4,000 starting 4th month (not bad for my first year salary sa UAE sabi ng iba rito)

- On-site

- 10 AM–7 PM (sometimes longer)

- 1+ hour commute one way (2+ hours total daily)

- Paid occasional Saturday shift + unpaid OT (

- UAE employment visa

- Medical insurance

- 30 days annual paid leave

- Company phone + SIM

- Performance bonus (not guaranteed)

- Annual flight ticket (not guaranteed)

Role is Administrative Assistant / Office Coordinator pero in reality mas heavy siya (supply coordination/operations, end-to-end tasks). It’s a small Russian company (5 people lang). Ako lang hindi Russian so we rely on AI translator pero mahirap pa rin ang communication, lalo na at ang re ko is to coordinate with different suppliers and delivery couriers.

Nag trial day na ako kahapon lang and honestly na-overwhelm ako which is normal. Hindi pa ako pumipirma, pero binigyan na ako ng tasks at pinapacoordinate sa suppliers/delivery.

Just today, nag-message yung Russian boss asking about an urgent task kung nasaan na ako kahit hindi pa ako officially hired at wala pa akong napipirmahan. Limited pa rin ang resources ko, and hindi ko pa talaga fully gets yung process lalo na at dahil nga sa language barrier.

The fact na may urgent tasks na agad kahit wala pang training, kaya medyo stressed na ako even before starting. Idk, baka ganito talaga ang normal sa UAE. Sa July 1st ako pinags-start, kung tatanggapin ko ang offer.

When it comes to my financial situation, if I stay in Dubai:

- AED 1,500/month for accommodation (shared flat)

- AED 1,000/month savings (50/50 kami ng boyfriend ko for his Christmas vacation here, and 50/50 din kami ng ate ko for our mom’s Christmas vacation here)

- Around AED 500/month na lang for food/personal expenses

- Transport covered na (siksikan malala at standing talaga araw-araw papunta at pauwi dahil sa rush hour and crowd sa UAE haha)

If I go back to PH:

- Rent around ₱7k–₱10k (solo living preferred)

- Or stay sa family (cheaper pero ayoko dahil sa environment)

- ₱8k/month for dogs

- Even with ₱45k salary, mas careful budgeting pa rin

- More peace vs more financial pressure sa PH side depende sa setup

Other important factors:

I really miss my dogs. Part of me gusto na umuwi, slow life, less stress, and continue remote work. Pero may part din na iniisip na baka rare opportunity na to after months of job hunting. Also may pressure kasi gumastos na family ko sa visa and stay ko dito, and we were expecting na uuwi na talaga ako, so this offer came unexpectedly. Tuwang-tuwa na ang family ko kasi finally, may job offer na ako. Grateful ako pero at the same time anxious ako. First major life decision ko ito.

Deadline is tight. June 30 kailangan ko nang mag-decide, and July 1 expiry ng offer. July 9, expiration na rin ng visa ko.

Previous attempts:

Nakausap ko na ang family and BF ko. Supportive naman ang BF ko kahit na anong maging desisyon ko. Kaso for sure ay sasama ang loob ng papa ko sa akin which I fully understand naman. Kaso iniisip ko rin at sinasabi ng ate ko, kung saan ba talaga ako mas sasaya, na hanggang ngayon eh tbh ay hindi ko na rin talaga alam. Which is the reason why I am here and typing this post. Nag-pros and cons list na rin ako. Pero super undecided pa rin ako and hindi pa ako pumipirma. Natatakot ako na baka kahit anong piliin ko, may possibility na mag-regret ako, kaya mas nahihirapan ako.

I would really appreciate honest, objective, and respectful advice from people na may experience sa working abroad or long-term remote work.

TL;DR:

F27 torn between ₱45k US-based remote job (comfortable, familiar, low stress) vs Dubai onsite offer (AED 3.5k–4k, long commute, heavier workload, language barrier, higher pressure but possible growth). Clinically diagnosed with depression and anxiety so hirap ako sa big changes and high-pressure environments, pero gusto ko rin ng growth. Grateful pero super overwhelmed and unsure what to choose.

Hi, it’s me again. This was my post here last time: https://www.reddit.com/r/FilipinosInTheUAE/s/dkGsraedA5

After this post, nag exit pa ako one time. So two extensions, one exit to Oman. And pa-expire na naman ang Visit Visa ko sa July 9.

This time, ayoko na talagang sumugal dito. Sa buong 6 months ko, never akong nabigyan ng offer letter kahit isa. Nahi-hire ako multiple times pero NOT A SINGLE ONE gave me an offer letter. Puro unpaid training, may kasama pang OT ‘yang mga ‘yan na hindi rin naman bayad. Puro low ball offers para sa experience and skills ko. Ayoko na. I quit.

Good luck na lang sa mga kabayan na sumusugal dito. Hindi naman tayo pare-pareho ng kapalaran eh. Hindi lahat ay malas dito o sa ibang bansa. Pero hindi rin lahat ay sineswerte rito o sa ibang bansa. Hindi ko lang yata talaga kapalaran ang Dubai or UAE. Wala naman akong savings pang punta sa ibang bansa. Lalo ngayon, inubos ako ng Dubai. Inubos ako (pati na rin ang ate at papa ko na inilaban at ginastusan ako rito) ng Dubai. Willing pa ring gumastos ang papa at ate ko, pero napapagod na ako. Baka masayang lang ‘yung ie-exit ko dahil wala na rin naman na akong motivation to look for a job. Paulit-ulit lang naman ang nangyayari.

Iniisip kong sumugal at bumalik na lang ulit dito after a year or two, kaso natatakot akong mag delikado na lalo sa Immigration dahil nag cross country lang ako. Or baka mag agency na lang papuntang English countries. I don’t know. Hindi ko na alam kung para saan ba talaga ako at anong kapalaran ko. Ginawa ko naman na talaga ang lahat-lahat. Siguro nga totoo ‘yung nabasa ko sa LinkedIn na, “You should learn when to step back”.

Kaya for now…

Again, ayaw ko na talaga. I quit.

Hi, it’s me again. This was my post here last time: https://www.reddit.com/r/FiloCommunityinUAE/s/T0Y6KZjWSN

After this post, nag exit pa ako one time. So two extensions, one exit to Oman. And pa-expire na naman ang Visit Visa ko sa July 9.

This time, ayoko na talagang sumugal dito. Sa buong 6 months ko, never akong nabigyan ng offer letter kahit isa. Nahi-hire ako multiple times pero NOT A SINGLE ONE gave me an offer letter. Puro unpaid training, may kasama pang OT ‘yang mga ‘yan na hindi rin naman bayad. Puro low ball offers para sa experience and skills ko. Ayoko na. I quit.

Good luck na lang sa mga kabayan na sumusugal dito. Hindi naman tayo pare-pareho ng kapalaran eh. Hindi lahat ay malas dito o sa ibang bansa. Pero hindi rin lahat ay sineswerte rito o sa ibang bansa. Hindi ko lang yata talaga kapalaran ang Dubai or UAE. Wala naman akong savings pang punta sa ibang bansa. Lalo ngayon, inubos ako ng Dubai. Inubos ako (pati na rin ang ate at papa ko na inilaban at ginastusan ako rito) ng Dubai. Willing pa ring gumastos ang papa at ate ko, pero napapagod na ako. Baka masayang lang ‘yung ie-exit ko dahil wala na rin naman na akong motivation to look for a job. Paulit-ulit lang naman ang nangyayari.

Iniisip kong sumugal at bumalik na lang ulit dito after a year or two, kaso natatakot akong mag delikado na lalo sa Immigration dahil nag cross country lang ako. Or baka mag agency na lang papuntang English countries. I don’t know. Hindi ko na alam kung para saan ba talaga ako at anong kapalaran ko. Ginawa ko naman na talaga ang lahat-lahat. Siguro nga totoo ‘yung nabasa ko sa LinkedIn na, ***“***You should learn when to step back”.

Kaya for now…

Again, ayaw ko na talaga. I quit.

Di ko na kaya, sobrang sakit alam ko mababaw para sa iba at sasahihan pa ako pero tanga na kung tanga pero oo clinically diagnosed ako ptsd, bpd, at depression kahit bago pa maging kami ng boyfriend ko. Mag 4 years na kami pero nakipaghiwalay ako sa kanya kagabi dahil sa sobrang sama ng loob ko last straw ko na kasi ang hilig niyang maglihim sakin, hindi ako i-update lalo kapag di kami okay, gawin yung mga bagay na alam niyang mas ika-iinsecure o ikapapraning ko at ikasasakit ng damdamin ko kahit paulit-ulit-ulit-ulit na putang inang paulit-ulit ko nang cinocommunicate. Kakabayad lang ng papa ko sa visa extension ko at bukas mag eexit na ako papuntang oman. Pero tangina gusto ko nang bawiin gusto ko nang umuwi sa pilipinas para makipag live in na lang sa boyfriend ko kasi yun talaga ang gusto naming dalawa. Kaso nag dadalawang isip ako na baka pag umuwi ako walang mabago. Tangina ngayon nakita ko naka off na yung location sharing ng boyfriend ko sa google maps. Ako yung nakipagbreak pero ako yung sobra-sobrang nagssuffer. Wala pa akong anak pero halos malosyang na ako sa sibrang sakit. Sa kanya ko binigay ang lahat. Sarili ko, pera pang apply niya pang asikaso ng requirements sa buong mahigit tatlong taon naaasahan niya ko pagdating sa pera. Di ko siya sinisisi na hindi siya pinanganak na mayaman. Isa sa main issue namin ay di talaga siya tanggap ng magulang ko dahil sa estado ng buhay niya pero ako siya ang pinipili ko. Tanggap ko na pag kinasal o nagsama kami ako ang mas magpprovide tinatanggap ko yon kasi sibrang mahal na mahal ko siya pero bakit ganito, sabi niya sakin mas nangingibabaw yung pain na di na siya matatanggap ng parents ko kahit kailan kaysa sa pagmamahal niya saken. Pero bakit ako ang dami ko nang nakita sa main/personal fb niya (oo binuksan ko mula nung nagpunta ako dito sa dubai dahil ikang beses ko na siyang nahuhuling nagsisinungaling at lihim sakin) ang dami kong nakita at nalaman na nag ometv siya last year lang pero tinatanggi niya, nanonood ng hentai/porn kahit alam niyang ayoko, nag-oonline casino, nalaman ko rin na pumunta siya sa isang milkteahan para bilhan daw boss niya (lalaki) tas biglang anak daw ng boss niya (na BATA daw kaedad ng bunsong kapatid niya), at nagsearch ng ktv music bar kesyo katabi lang daw ng milkteahan at yun ang ginawang landmark, etc. kagabi nahuli ko siyang nakipag scrim sa mga katrabaho niya kahit alam niyang ayoko. Oo naging controlling ako naging palamura ako pero lahat yung inalis ko saken wag lang siyang mawala. lahat ng pag aadjust lahat ng pagpapalagpas, lahat ng pagcocompromise kahit ayoko siyang magyosi mag inom sige pinapalagpas ko na kasi mahal na mahal ko siya at ayoko siyang mawala. Oo i deserve what i tolerate kaya deserve kong masaktan nang ganito kaya nga ang gusto ko na lang mamatay kasi alam kong havang buhay ako at habang mahal ko pa siya, ididisrespect ko lang din sarili ko nang ganito. Hindi ko siya kayang alisin sa sistema ko kahit ilang beses ko nang sinusubukan. Hindi ko na kinakaya at wala na akong ganang maghanap ng trabaho dito sa dubai. Parte nito magulang ko kasi hindi nila ako hinayaang magkaroon ng normal na relasyon sa boyfriend ko. Ldr kami kahit nasa pinas pa ko. Taga nueva ecija siya taga laguna ako. Di kami makalabas nang normal palaging patakas at kabado pero bilang na bilang lang talaga. Napuno na siya alam kong napagod na siya sa ganitong set up lalo na at nag abroad pa ako. Ambobo kong makipaghiwalay pero at this point parang kahit may mahal man siyang iba kaya ko pa ring magtiis eh hahahaha. Ganito ako katanga!!!! Galit na galit na galit na galit ako sa sarili ko! Hahaha boyfriend pa rin eh break na nga kami. Potang ina ko putang ina ambobo ko i just wanna end the pain AYOKO na idc kung may manghusga pa sakin dito i just really wanna let this out tang ina i wanna die ayoko nang makaramdam ng pain. Ayoko na!!!!!!!! Sana mamatay na ko kasi ayoko na putangina ayoko na ayoko na gusto ko nang mamanhid nang tuluyan ayoko na ayoko nang makaramdam ng sakit ayoko na! AAAAAAAHHHH!!!! Napakadaya na ako yung bumitaw this time pero pakiramdam ko sinasya mong saktan ako para di na ikaw ang mag let go na naman! Napakadaya mo kasi ako yung niligawan mo pero ako yung naghahabol sayo nang ganito ngayon! Nakapadaya mo kasi ako yung bumitaw pero ako yung nagdudusa nang ganito! Napakadaya mo kasi masaya ka nagagawa mo lahat ng gusto mo habang ako rito sa ibang bansa ginegyera unemployed mismo sa dubai pero ikaw pa rin ang iniisip ko.. napakadaya mo kasi kada panahon na wala kang trabaho ako yung sumasalo at sumusuporta sayo! Pero ngayon tanginang kompanya niyo takaga at mga katrabaho mo na hindi ko alam anong pinalamon sayo! Putang ina! Ayoko na! Putabg ina bakit di mo ko mauna bakit mas mahalaga pa para sayo mga katrabaho at tropa mo kaysa sakin! Bakit mahal pa rin kita sobra bakit mahal na mahal pa rin kita kahit galit na galit ako sa mga ginagawa, pinapakita, at pinaparamdam mo! Bakit pakiramdam ko sa ibang babae o sa susunod na mamahalin mo kaya mong iimprove at patunayan yung sarili mo pero bakit sakin kahit bare minimum ipinagmamakaawa ko pa. Pero bakit pakiramdam ko kaya mong gawin sa ibang babae yung di ka willing gawin para sakin kahit bare minimum na nga lang. bakit ganun tangina di ako worth it mababang klase lang ako ng babae. Tangina oo cum laude ako pero tangina tinulungan kita sa mga seatwork assignment mo nung gr 12 ka nakasungkit ka ng honors lahat tangina ginawa ko. Ako unang taong nagdala sayo sa boracay, nagpunta akong dubai kasama ka sa pangarap ko pinag usapan na natin yan kukunin kita once magka work ako dito pero bakit ginaganito mo ko???? Sinabi ko na sayo noong nanliligaw ka pa lang na komplikado akong tao, may sakit ako depressed ako pero pinilit mo pa ring manligaw kaya ito hulog na hulog ako sayo! Bakit ganto bakit ganito bakit ako pinaparusahan ng ganito bakit mo ko ginaganito!!!!! Patayin mo na lang ako! Kung hindi ka rin lang mawawala sa sistema ko ngayon pa lang pwes putangina patayin mo na lang ako! Sana mamatay na ko!!!’nn kaya lang naman di ko magawang ituloy mag suicide kahit naka ilang attempt ako kaso natatakot ako na baka totoong sa impyerno mapupunta, hindi ako dun pwedeng mapunta dahil gusto ko pang makita at makasama ang mga aso’t pusa pati pamangkin ko sa langit. Gusto ko na talagang mamatay!! Hindi ko na kinakaya yung sakit!! At this point wala na kong pakielam sa mga panghuhusga ng mga tao! Ang gusto ko eh mamatay na lang ako please!!!! Literal na ayoko nang makaramdam ng kahit na ano kahit na katiting!

Currently on a visit visa here in the UAE, wala pa ring work, at nagsimula na naman ang giyera kaya mas tutumal na naman ang job hiring. 4 months na akong nag j-job hunt pero wala pa rin talaga eh, dami nang nasayang na pera for extension. Nakakadalawang extension na ako and iniisip ko kung uuwi na lang ba ako or mag-eexit na lang ulit para mag stay pa rito for another 60 days.

Nasa option ko na talaga umuwi dahil parang hindi yata talaga para sa akin ang UAE. Hindi na rin ako masaya rito sa UAE, pero nanghihinayang ako sa mga possible career opportunities after ng giyera ulit (kung meron mang darating). Kung uuwi man ako, magso-solo living ako OR makikipag live in na lang ba sa bf ko. May remote job naman ako and solo ko lang ‘yung Php 45k na salary ko (unless gusto kong magbigay sa family ko). But the original plan nung wala pang giyera was to stay here and work until makasunod sa akin ang BF ko rito para dito na kami magsasama. Kaso nga nangyari itong unexpected na pambihirang giyera na ‘yan, dagdag na rin ang job seeking competition dito sa UAE.

2 months ko na itong pinag-iisipan. Hindi pa rin ako sure kung anong dapat desisyon ko. Iniisip ko mas matindi crime rate sa Pinas pero kung nagg-giyera naman dito, wala rin akong peace of mind tas wala pang work dito mismo. Ang baba rin ng exchange rate ng USD to AED.

Anyway, if ever na mag-exit and mag stay pa ako rito for another 60 days and wala pa rin talagang nakukuhang job dito mismo, uuwi na lang talaga ako.

Deinfluence me lang muna siguro kasi baka nagpapadalos-dalos lang ako at baka sa loob ng 60 days eh swertehin bigla.

EDIT: MAY MISSILE THREAT ALERT NA NAMAN, GUYS. So isa rin ito sa mga factors na cinoconsider ko ngayon kung stay pa ba or uwi na lang muna sa Pilipinas. Hays.

Ito na naman ako. Malapit na namang ma-expire ang visit visa. Nagdadalawang isip na naman kung laban pa o uwi na lang. I have my support system naman. May ate akong kasama rito at may father akong willing maglabas ng pera kada extension or exit ko. Pero ako mismo ‘yung parang nawawalan na ng pag-asa. 4 months na rin since dumating ako rito. Tailored ang CV at higit isang libong CV na ang naipapasa ko sa LinkedIn, Indeed, Dubizzle, Bayt, email, WhatsApp, and websites. Nag try na ring mag walk in. Optimized din naman ang LinkedIn ko. Hindi naman masyadong mataas ang asking salary ko dahil may 5 years total working experience naman ako. Kaso hindi naman naa-acknowledge dito kapag hindi UAE experience. AED 3,000 - AED 4,000 na nga lang eh. May pinatos akong tig AED 2,500 pero hindi naman ako binigyan ng offer letter. After 2 weeks training pa raw. Sayang oras at panahon.

Hindi ko na talaga alam. Alam kong marami pang mas nagdurusa compared sa akin. Oo, ‘yung iba taon-taon pa ang inaabot dito bago magkawork. Pero sa totoo lang ilang beses ko na ring sinasabi ‘yan sa sarili ko, gumigive up na talaga katawan at sistema ko. May remote graveyard shift kasi ako na U.S.-based. So ang routine ko araw-araw ay gising sa umaga, send ng CVs from 8 AM - 4 PM, and then GY shift from 6 PM - 3 AM. Dagdag pa ‘yung ibang mga household chores, s’yempre. Although ‘yung ate ko naman ang nagluluto para sa amin.

Anyway, ayun lang. Napapagod na talaga ako at nagkakasakit na rin madalas. Ang hirap kasi wala pa akong insurance since visit visa nga lang ang hawak ko, so ang bigat magpa checkup at bumili ng mga gamot. Ang liit ng exchange rate from USD to AED. Nagpapadala pa rin ako sa pamilya ko sa Pilipinas.

Iniisip ko na naman tuloy kung uuwi na lang ba ako at dun na lang ituloy ang GY shift ko, o magstay pa rin dito para magkaroon ng normal dayshift? Ilang interviews at hire na rin ang napagdaanan ko. 5 times na akong nahihire pero puro nasasayang lang ang oras at panahon ko sa “training”. In the end, wala man lang akong nareceive kahit isang job offer letter sa mga ‘yan. Kakapagod.

Ewan ko na lang talaga. Wala na akong motivation, hays. Pilit kong iniisip ‘yung dahilan kung bakit ako nandito ngayon, lahat ng mga pinagdaanan ko bago makarating dito, at ‘yung perang nasayang ng tatay at ate ko sa akin. Iniisip ko rin naman ‘yung mga brighter side ng buhay ko ngayon. Pero sobra-sobra na rin talaga self-doubt ko. Para bang ginagaslight ko na lang ang sarili ko para lang magpatuloy pa rito. At the same time, ayoko rin naman ng sistema sa Pilipinas.

Kakapagod. Pero hindi ko alam kung valid ba talaga na mapagod ako.

PS: please respect. Pagod na pagod na lang kasi talaga ako.

EDIT: MAY MISSILE THREAT ALERT NA NAMAN, GUYS. So isa rin ito sa mga factors na cinoconsider ko ngayon kung stay pa ba or uwi na lang muna sa Pilipinas. Hays.

Ito na naman ako. Malapit na namang ma-expire ang visit visa. Nagdadalawang isip na naman kung laban pa o uwi na lang. I have my support system naman. May ate akong kasama rito at may father akong willing maglabas ng pera kada extension or exit ko. Pero ako mismo ‘yung parang nawawalan na ng pag-asa. 4 months na rin since dumating ako rito. Tailored ang CV at higit isang libong CV na ang naipapasa ko sa LinkedIn, Indeed, Dubizzle, Bayt, email, WhatsApp, and websites. Nag try na ring mag walk in. Optimized din naman ang LinkedIn ko. Hindi naman masyadong mataas ang asking salary ko dahil may 5 years total working experience naman ako. Kaso hindi naman naa-acknowledge dito kapag hindi UAE experience. AED 3,000 - AED 4,000 na nga lang eh. May pinatos akong tig AED 2,500 pero hindi naman ako binigyan ng offer letter. After 2 weeks training pa raw. Sayang oras at panahon.

Hindi ko na talaga alam. Alam kong marami pang mas nagdurusa compared sa akin. Oo, ‘yung iba taon-taon pa ang inaabot dito bago magkawork. Pero sa totoo lang ilang beses ko na ring sinasabi ‘yan sa sarili ko, gumigive up na talaga katawan at sistema ko. May remote graveyard shift kasi ako na U.S.-based. So ang routine ko araw-araw ay gising sa umaga, send ng CVs from 8 AM - 4 PM, and then GY shift from 6 PM - 3 AM. Dagdag pa ‘yung ibang mga household chores, s’yempre. Although ‘yung ate ko naman ang nagluluto para sa amin.

Anyway, ayun lang. Napapagod na talaga ako at nagkakasakit na rin madalas. Ang hirap kasi wala pa akong insurance since visit visa nga lang ang hawak ko, so ang bigat magpa checkup at bumili ng mga gamot. Ang liit ng exchange rate from USD to AED. Nagpapadala pa rin ako sa pamilya ko sa Pilipinas.

Iniisip ko na naman tuloy kung uuwi na lang ba ako at dun na lang ituloy ang GY shift ko, o magstay pa rin dito para magkaroon ng normal dayshift? Ilang interviews at hire na rin ang napagdaanan ko. 5 times na akong nahihire pero puro nasasayang lang ang oras at panahon ko sa “training”. In the end, wala man lang akong nareceive kahit isang job offer letter sa mga ‘yan. Kakapagod.

Ewan ko na lang talaga. Wala na akong motivation, hays. Pilit kong iniisip ‘yung dahilan kung bakit ako nandito ngayon, lahat ng mga pinagdaanan ko bago makarating dito, at ‘yung perang nasayang ng tatay at ate ko sa akin. Iniisip ko rin naman ‘yung mga brighter side ng buhay ko ngayon. Pero sobra-sobra na rin talaga self-doubt ko. Para bang ginagaslight ko na lang ang sarili ko para lang magpatuloy pa rito. At the same time, ayoko rin naman ng sistema sa Pilipinas.

Kakapagod. Pero hindi ko alam kung valid ba talaga na mapagod ako.

PS: please respect. Pagod na pagod na lang kasi talaga ako.