Hoe zorg ik dat ik alleen naar medische afspraken kan gaan?
Hallo, om de situatie zo duidelijk mogelijk uit te leggen:
Ik(26) zit al iets meer dan 3 jaar met aanhoudende pijn in mijn lichaam, voornamelijk in beide onderarmen en enkels. Hierdoor ben ik eerst bij de fysio beland, toen de pijn erger werd belandde ik vorig jaar in de ziektewet.
Terwijl ik hiermee door de jaren heen worstel, woon ik al die tijd nog thuis bij mijn moeder. Grof gezegd, ze heeft helaas geen ene zak geholpen of begrip getoond voor de situatie waar ik in zit (in het begin, nu is het ten minste verminderd en helpt ze me soms).
Voordat ik in de ziektewet zat uitte ze dat voornamelijk door mij te dwingen handelingen te doen waarvan ze wist dat het me pijn zou doen, dit kwam omdat ze me niet serieus wilde nemen. Één voorbeeld dat ik hierover kan geven is dat ik haar ruim van tevoren informeerde over een dry-needling behandeling die ik had bij de fysio, dezelfde dag dat ik die behandeling had moesten we naar Den Haag. Ze had een zware koffer meegenomen en dwong me het de tillen.
Ook vroeg ik een keer aan haar of ik vrij kon nemen van werk doordat ik zo veel pijn had, haar eerste reactie was om met haar ogen te rollen. Weer werd ik niet serieus genomen.
Toen ik uiteindelijk in de ziektewet belandde stribbelde ze heel erg tegen en het enige wat uit haar strot kwam was hoeveel ik nu zal verdienen en hoe snel ik weer aan het werk kon gaan.
De eerste paar weken toen ik in de ziektewet zat was dat het enige waar ze het de hele dag door over had.
De pijn was zo intens dat ik niks kon doen qua huishouden. Ook al was ze duidelijk hierover geïnformeerd, had ze meteen de slechtste aanname en begon ze meteen te roddelen met mijn neef over of ik wel echt pijn heb of niet. Tot de dag van vandaag is ze nog steeds daarmee bezig, er zijn ook verschillende keren geweest waarin ze me gewoon uitschold doordat ik in huilen uitbarstte ivm de pijn. Ik heb 2 zelfmoordpogingen achter de rug ivm mijn thuissituatie en de aanhoudende pijn waar ik mee zit.
Eerder dit jaar had ik een breakdown door de pijn en barstte ik weer in huilen uit, toen begon ze pas sympathie te tonen. Vanaf dat moment hield ze wat rekening met me en stelde ze voor om mee te gaan naar medische afspraken. Ik twijfelde hierbij, maar dacht dat ze me misschien kon helpen als ik belangrijke info was vergeten dus liet ik het toe.
Ondanks dat ze nu een beetje begrip heeft voor mijn medische toestand, heeft ze nog altijd geen begrip voor mijn mentale toestand. Dit heeft ze door de jaren heen meerdere keren laten merken.
Ik had gisteren namelijk een afspraak bij de ondersteunings-psycholoog, daar moest ik een paar vragenlijsten invullen over hoe de pijn mijn leven beïnvloedt en of ik erge dingen mee had gemaakt.
Toen ik klaar was liep ik samen met mijn moeder het ziekenhuis uit, ze vroeg naar de inhoud van de vragenlijsten en ik zei dat één ervan vragen had over levensbedreigende omstandigheden. Haar eerste reactie erop was dat ik niks had meegemaakt, en het was op zo'n toon gezegd alsof ze wel beter wist en mij ervan wilde overtuigen; terwijl ik wel beter weet.
Als dit nu al haar reactie is bij de ondersteunings-psycholoog, vraag ik me af hoe gemeen ze gaat zijn na de afspraak van de psycholoog. Ik heb haar al meerdere keren gezegd dat ze niet mee hoeft te komen maar ze dringt zichzelf de hele tijd op en gaat dan toch weer mee.
Hierdoor is mijn vraag aan jullie, wat is een manier waarop ik ervoor kan zorgen dat ze wegblijft wanneer ik een afspraak heb bij de psycholoog? En als het echt niet lukt om haar afstand te laten houden, hoe kan ik haar om de tuin leiden zodat ze dat wel doet? (Ik weet dat het niet eens nette oplossing is, maar ben echt ten einde raad)