También es castellano lo que se habla en Latinoamérica

Bueno, tal vez no es del todo polémico y hay reacciones muy dispares, porque hay algunos países en Latam donde también usan ese término (Argentina, Perú...), pero hay gente que se vuelve loquísima cuando me ven hablar de castellano mexicano, castellano español, etc.

A los que dicen "noooooooo, pero es que castellano es solo de España, de la región específica de Castilla": NO. ¿O tampoco dices English porque es solo de Inglaterra y no de todo el Reino Unido, Estados Unidos, etc.? ¿Hay que llamarlo Unitedkingdomish y dejar de decir English? Por no hablar de que, por la misma lógica de "no, castellano solo para Castilla", "español" hace referencia a España, no a otros países.

"Castellano" es el nombre original de la lengua, igual que lo es "English", y luego tenemos el "español", que es el castellano que se habla en España concretamente (considerando un estándar más o menos general, ya que hay sus subdialectos también dentro de España).

¿Qué pensáis?

reddit.com
u/EXinthenet — 1 month ago

Qui és català? Ius sanguinis o ius solis?

Arran d'un debat avui en aquest mateix subreddit, a més d'altres debats força freqüents en xarxes, etc., volia compartir el meu parer al respecte i què en penseu vosaltres.

Diguem-ne que quasi la majoria de postures es poden classificar en aquestes tres:

  1. Concepte nacional espanyol: Catalunya és una comunitat autònoma d'Espanya. No és cap nació i, per tant, és catalana (a més d'espanyola) tota persona que neix a Catalunya.
  2. Concepte nacional català per ius soli (molt pocs països apliquen aquest criteri): Catalunya és una nació i és membre de la nació catalana tota persona que neix a Catalunya, sent el naixement l'únic criteri de pertinença.
  3. Concepte nacional català per ius sanguinis o naturalització a posteriori (la major part de països occidentals, amb conceptes nacionals molt sòlids, apliquen aquests criteris, inclosa Espanya): és català automàticament per filiació la persona que és filla de catalans. En la resta de casos, la nacionalitat s'adquireix per via de naturalització o matrimoni, complint uns requisits com uns certs anys de residència, A MÉS DE la demostració del coneixement i ús de la llengua catalana i A MÉS DEL reconeixement de la nació catalana i de que en vols formar part (tal com es fa a Espanya, França, Itàlia, Portugal, Alemanya, etc.). Aquesta és la via que permet la integració de persones d'un altre origen.

La meva opció és la tercera i, sincerament, dins de l'independentisme és l'única que em sembla vàlida i coherent. No entenc perquè hi ha independentistes que s'entesten en la segona, aigualint la catalanitat a un criteri pràcticament aleatori i que no implica res més i que no té en compte que molta gent que naix a Catalunya NO SE SENT CATALANA (i no perquè els catalans no ho acceptem, que això és un altre punt que comentaré més endavant). No entenc com es pot pensar que Catalunya és una nació que té dret a tenir un estat, però en canvi la nacionalitat no ha de tenir els requisits que aplica qualsevol puta nació a Europa. És que som menys o què?

La postura 1 també la veig coherent, dins del marc mental de la gent que pensa així. Hi estic totalment en contra, però és coherent. Però és que la postura 2 no té cap mena de sentit. Si soc catalana embarassada i me'n vaig a Suècia a parir, el meu fill no serà suec segons la llei sueca (ni segons la llei espanyola). Què et fa ser nacionalista català i pensar, a l'hora, que Catalunya no té dret a aplicar uns requisits de pertinença normals com qualsevol altra nació?

I quant a que és culpa dels catalans que hi hagi nouvinguts que no se senten catalans: ja n'hi ha prou d'aquesta comèdia. Literalment, no conec cap nacionalista català (de qualsevol color polític) que estigui d'acord amb limitar la catalanitat exclusivament a persones que tinguin 1000 cognoms catalans. Aquesta fal·làcia de "aaaai, els catalanets que rebutgen la gent que no té 8 cognoms catalans!!! discrimineu qui no té arrels catalanes fins al paleolític" (això últim ho he vist, literalment, avui a X) només existeix en la ment de certes persones que no volen acceptar cap mena de crítica ni de requisit per a la nacionalitat catalana, i que tenen una idea de catalanitat que no val ni mitja merda, perquè tothom és català ho vulgui o no. Aquesta gent que suposadament rebutja la gent que no té 8 cognoms catalans NO EXISTEIX, i la prova és el percentatge brutal que nodreix l'independentisme i que NO TÉ 8 COGNOMS CATALANS i és gent catalana de pedra picada, que va votar SÍ al referèndum i ho tornaria a fer, i ningú no s'escandalitza perquè es diguin López de nom de família, així que prou de dir mentides.

PS: jo abans no tenia consciència sobre aquest tema i no opinava el mateix, lògicament. Per això, crec que és un tema important d'entendre.

reddit.com
u/EXinthenet — 1 month ago

«À tes souhaits !» ou pas ?

Tout le monde connaît cette expression en France, mais, un jour, quelqu'un l'a dit d'une façon très bizarre, comme si ça s'écrivait «à tu souhette !» (je dois l'écrire comme ça, même si ça n'a pas de sens grammatical, parce que c'était la façon de le prononcer pour cette personne : comme un «tu» et une t et une e audibles pour le dernier mot). J'ai trouvé ça superbizarre et remarqué à cette personne que ce n'est pas comme ça et cette personne m'a dit qu'il y a beaucoup de gens en France qui le disent comme ça.

Est-ce que c'est vrai et je suis fou ?

reddit.com
u/EXinthenet — 1 month ago
▲ 148 r/wicked

Little pet-peeve about the lyrics ("I see a nose")

In No One Mourns the Wicked, there's this bit:

I see a nose

I see a curl

It's a healthy, perfect

Lovely, little —

And then comes the drama about the girl being green.

It's a matter of chronological order: if you see the nose first, you've already seen a GREEN nose, so why not being surprised right there? Plus, curls are not precisely close to the nose, so, if you see first a nose and THEN a curl, it means you've seen all around her head/face.

I know songwriting is tricky, but every time I listen to this it's like, gah!

I know I'm picky and most people won't care, but I wanted to know if anybody else was already bothered about it, haha!

reddit.com
u/EXinthenet — 1 month ago
▲ 103 r/mallorca+1 crossposts

L'Atles català del 1375, atribuït a un cartògraf de Palma, es pot obrir gratis en línia

L'Atles català és un manuscrit del 1375, sis fulls de pergamí de 50 per 64 centímetres, il·luminats amb set colors, amb quatre mapes marins que van des de les Canàries a la mar de la Xina.

S'atribueix a Cresques Abraham, cartògraf del call jueu de Palma (1325-1387) que també era bruixoler, rellotger i constructor d'instruments nàutics, ajudat pel seu fill Jafudà, tot i que l'obra no porta signatura.

El 1381 l'infant Joan el va regalar a Carles VI de França, i avui es guarda a la Biblioteca Nacional francesa, patrimoni fet a Palma que no es pot veure a Mallorca, però que qualsevol pot obrir-lo i ampliar-lo gratis en línia.

Fonts:

u/EXinthenet — 2 months ago

Si estás en una relación de pareja cerrada, no tendrías que añadir gente del sexo que te atrae a tus redes sociales a menos que sea por motivos estrictamente necesarios

Ya está. Ya lo he dicho. Sé que en esta era de las redes sociales soy el raro, pero estoy cansado de que se me haga luz de gas con todo este tema: "eres inseguro, no entiendes las redes sociales".

¿Qué coño no las voy a entender, si yo también las uso? Lo que pasa que no las uso de cualquier manera, ni les doy una importancia suprema. Cuando tengo pareja, hago todo lo posible por respetarla, y si tengo que hacer limpieza en mis contactos porque hay gente, por ejemplo, con quien solo ha habido flirteo, pues hago limpieza y borro. No tengo una "plantilla" ahí en permanencia por si acaso ni realmente necesito la atención de gente desconocida o que no está en mi vida. No entiendo la necesidad de estar pendiente de vidas ajenas y menos decir que "no te importan" pero pasar horas viendo lo que hacen o dejan de hacer, por Insta o Facebook. Tengo una vida real que vivir y un criterio propio.

Eso con los contactos que uno ya tiene antes de empezar la relación, pero, si empiezas una relación o hace tiempo que estás en ella, ¿qué sentido tiene seguir añadiendo gente? "Esa persona no me importa, le estás dando más importancia de la que tiene". Yo es que directamente si alguien no me importa, ni lo sigo ni dejo que me siga. Seguir a alguien es porque lo que hace esa persona te importa y dejar que te sigan es porque te interesa su atención.

Y luego está el tema de andar siguiendo cuentas de personas que no tienen absolutamente nada que ver con tu pareja, pero que estas personas sí parece que son tu ideal o prototipo. Pongamos por ejemplo, influenciadores que solamente tienen una personalidad superficial y lo único que hacen es presumir de cuerpo y de cosas materiales, que salen perfectos en todas las fotos. "Ah, pero eres inseguro, no te tienes que comparar". Coño, pero si estás siguiendo a tanta gente así, es que te gusta y yo jamás voy a estar a ese nivel. Por más autoestima que tenga, me haces sentir insuficiente para ti y me estás colocando contra unos estándares que no voy a cumplir jamás, aparte de que mis prioridades en la vida son otras. Yo no coloco a mi pareja en esa posición en cosas en las que sé que no va a llegar (a nivel intelectual ni físico), por lo tanto no espero más de lo que yo mismo doy. Es que simplemente si tengo pareja no tengo ninguna necesidad en la atención ajena, fuera de mi familia y los amigos que ya tengo.

Esto es un poco desahogo y, como esto es también una red social, ya me espero toda clase de respuestas no precisamente en mi línea, pero por eso lo hago. Tal vez algo de lo que digáis me hace ver las cosas diferente.

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

Cafè amb glaç: sí o no?

Us agrada? No? El preneu sovint? Veieu que d'altres persones el prenen així?

Vull saber si és gaire comú o no.

A mí particularment em ve de gust potser una o dues voltes l'any, i no el deixo aigualir massa.

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

Weird: I can hear a thing if I move one of the ears

*can't hear a thing

Headphones: AKG-MKII

As in, I move one of the sides on top of my right ear (or to the side), so that I can also hear the "real world" (just in case I get a call, etc.), and the sound stops working altogether. And no, it's not I'm deaf on my left ear, nothing like that.

I'm just confused. How can the headphones "know" that I moved one side just a few centimeters and why does this happen? I tried moving the cables/cable attachments, etc., just in case there's an issue there, but no. They just KNOW when I'm not fully covering both my ears.

Should I post this in r/paranormal or is ear detection I think I'm not aware of?

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

People very vocal about how proud they're of their country while living abroad are annoying

I don't think you can't be proud of your country of origin, like things from your country of origin or talk about your country of origin, but when you're constantly doing so while also talking shit about the country you're living in (it usually happens), you're just being annoying and a d***.

I've met Dominicans living in Switzerland and complaining about the country being quiet, only white people on the streets (WTF?). Everywhere they go, they boast their RD flag and pride.

This happens with many other communities. They talk about how cool their countries are, their food is the best while the food in the country they live in is crap, people dress like nuns because they don't dress as "freely" as in their countries, etc.

Have you considered staying in your superior country, maybe?

I've lived abroad, I'm proud of my country and I don't talk about it non-stop and I don't make stupid comparisons, plus I try to be as respectful as possible with local people.

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

Hay un serio problema con la dejadez a la hora de escribir

Voy con el castellano, que es la lengua que nos ocupa.

No estoy hablando de que haya que escribir perfecto todo el tiempo, y menos si se trata de comunicarse en un entorno no formal, PERO está demasiado normalizado escribir muy MAL.

Ver a alguien que no es capaz de escribir su propia lengua materna con un mínimo de corrección no me habla nada positivo de esa persona: me hace pensar en dejadez y unos estándares muy bajos en cuanto a uno mismo, mientras andas más preocupado de TikToks y cualquier otra pendejada. Esta última frase es algo un poco exagerado, lo sé, pero es para visualizar a lo que me refiero.

¿Ejemplos?

- La misma persona que se deja las haches, las colocará donde no van: "me a echo daño en los hojos" (??!!!).

- El caos que hay ahora con las tildes. Es increíble. Algo que estoy viendo en los últimos años es el desorden exagerado a la hora de colocar tildes o no, y es que a lo que era la antigua moda de no ponerlas, ahora se le suma ponerlas cuando no toca. Estoy cansado de los "hace frió", "me preguntó [yo, en presente]", "tú casa", "me encanto está película" (dos veces mal), "ha hecho un cambió", "tí". Y no me sirve la excusa del autocorrector, porque yo también soy usuario de teclados y es muy muy rara la ocasión en la que un autocorrector me corrige accidentalmente a mal.

No creo que mucha gente comparta esta opinión (o, aunque sea mucha gente, desde luego no es una mayoría), pero sinceramente me da pena todo el empeño que pone la gente en absolutamente cualquier cosa (o incluso tanto bla bla bla con el jodido desarrollo personal) menos en escribir mínimamente bien en su propio idioma.

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago
▲ 2 r/UFOs

What are the real reasons not to talk if you don't have immunity or whatever?

All these people who in the last days are asking for immunity because they KNOW things they want to share with the whole world but they are afraid of the consequences... Why don't they talk, really?

Worst case scenario, if anybody killed them, it would be SO obvious. In fact, I think it's way more dangerous announcing you know things than just go and tell the story, because you're giving the bad guys a chance to kill you while they still can.

Or you can go to prison or lose your job...

And at any rate, if there's any kind of consequences because you've spoken, that tells you said something that matters or is real, so any consequence would (kind of) confirm your story was true, wouldn't it?

If you start the fire, truth will eventually come up no matter what, and it's only natural to think that all those people unfairly penalised for speaking up won't be seen as the bad guys and will get a pardon, their job back, whatever.

EDIT

Ok, just to make it, I got a few comments... one of them "You really like “but if someone kills younits obvious”? Like you are asking them to get murdered for us?". What's wrong with you?? I'm not expecting anyone to get murdered, I'm saying that if you DO speak it may be way less dangerous than announcing you know things. It makes it so obvious that I don't think people who really speak will get murdered. I literally said that in the OP.

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

Penélope Cruz and Pepe Viyuela

In Spain, they have this thing with this comedian... Somebody noticed the resemblance and it went viral.

Do you see it, too?

u/EXinthenet — 2 months ago

Perquè per algunes persones critiquen exclusivament l'impacte d'expats i turistes (i gentrificació) i no d'altres col·lectius?

Quant a altres col·lectius, parlo directament dels immigrants, que viuen en permanència a Catalunya.

Les mateixes persones que diuen que no s'ha de criminalitzar cap col·lectiu ni ser xenòfob (o racista), són les primeres a acarnissar-se amb "expats" i turistes.

Evidentment, comparteixo la crítica quasi en la seva totalitat: els expats sovint tenen una actitud de menyspreu vers la cultura local, esperen que els parlis en anglès, es creuen superiors, etc. I els turistes igual, a més de fotre xivarri, ser incívics, etc. (tot i que no tenen la mateixa obligació d'aprendre la llengua i aquestes coses).

Però perquè algunes persones són totalment cegues a que totes aquestes conductes negatives (zero respecte per la llengua i la cultura catalanes, incivisme, etc.) molt sovint les hem de patir tots els dies per part dels immigrants, que en viure aquí tenen àdhuc més obligació d'adaptar-se allà on han decidit venir per voluntat pròpia? Tothom ha de tenir una conducta respectuosa allà on vagi, siguis turista o resident, però si hi vius, l'aprenentatge de la llengua local és bàsic i no tens excusa per a una adaptació a les normes locals i civisme, perquè en passat un temps ja no es tracta de cap novetat.

Perquè criticar la "gentrificació" de certs barris quan aquesta substitució demogràfica en exclusiva bé de gent benestant, però en canvi és pecat fer servir "gentrificació" per al col·lectiu immigrant o simplement parlar de "substitució demogràfica" ja et posa en risc que et diguin racista?

Perquè podem denunciar lliurement l'impacte dels expats i de la gentrificació, que és puntual i mínim, però no l'impacte migratori, que és estès per tot Catalunya i que afecta barris o pobles sencers? Gentrificació i turistificació de Gràcia = "uau! justícia social!". Gentrificació del Raval = "racista!".

I els mateixos que fan el retret de veure els punts positius de la immigració (que els hi ha), perquè sembla que no veuen els punts positius del turisme i dels expats, tampoc (bàsicament, injecció de diners sense un volum considerable de costos addicionals, gent que aporta cotització i consum, però que no és una càrrega per a l'estat)?

PS: se m'ha colat un "per" al títol. 🤦🏻

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

What would stop the dust storms in Mars?

Global dust storms, I mean.

A denser atmosphere + vegetation/cities (+ a sea)?

Any theories/papers on this?

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

Situación muy complicada con mis padres a.e

Hola a todo el mundo:

Aviso de que voy a tener que resumir muchísimo, aunque las cosas son mucho más complejas, pero es un tocho igual.

Desde finales de 2024, estoy viviendo con mis padres de nuevo, pero no porque yo lo necesite, sino para ayudarlos a ellos. No son muy mayores (no llegan a los 70), pero han tenido muchos problemas y los echaron de un alquiler (se vinieron de emergencia a mi piso unos días, hasta que encontramos otro alojamiento y nos mudamos todos). Básicamente, mis padres sufrieron una situación traumática que no hizo más que aumentar lo que ya tenían de antes, a nivel psicológico, y acabaron en una espiral de procesos judiciales, mala gestión del dinero, etc. Un cúmulo de problemas que con mi ayuda se han ido arreglando (a día de hoy, pongamos que hemos resuelto 2 tercios).

Mi padre es muy controlador, religioso... Puede ser muy carismático, simpático, amable, bromista, considerado, pero a la vez tiene una facilidad increíble para enemistarse con la gente a la que las cosas no van como quiere (tolerancia bajísima a la frustración y a la diferencia), lo cual se refleja en su mal carácter. Eso le ha hecho estar, desde que tengo uso de razón, enemistado con varias personas de la familia, tener problemas en el trabajo constantemente (hasta el punto que nos teníamos que mudar cada dos por tres, rollo cada 3 meses, 6 meses, 1 año...), poner denuncias. Se ha equivocado en muchas cosas, mala decisión tras mala decisión, pero siempre la culpa la tienen los demás. Internamente, en casa, ya os imaginaréis que simplemente no estaba permitido opinar diferente. Mi madre ni ha pinchado ni ha cortado nunca (también culpa suya) y mi hermana y yo no hemos tenido margen para casi nada. Con decir que renuncié a la música, a la carrera que quería estudiar, tampoco quería que yo trabajara (en parte lo entiendo y lo agradezco), me casé y quería que viviera con ellos, etc. Siento que, entre su forma de ser y el tema religioso en casa, he perdido unos años valiosísimos de mi vida que jamás recuperaré (infancia, adolescencia). Aunque en los últimos años ha mejorado algunas cosas y, conociéndolo mejor que nadie, soy quien más valora hasta sus cambios más pequeños, es muy difícil de tratar con él. Fácilmente le parece mal cualquier cosa que uno haga y si tengo argumentos para justificar mi postura y eso "contradice" la suya, lo más normal es que me suelte que yo soy don perfecto, que me pienso que tengo siempre la razón.

¿Ejemplos? Le parece mal mi pareja, le parecen mal mis amistades, mis elecciones de vida, de trabajo, etc. Ya le he dicho que es gracias a que he tomado mis elecciones y mi vida (cuando logré independizarme de ellos) que he podido tener una estabilidad y el dinero que se ha usado también para ayudarlos a ellos (cerrar deudas, pagar abogados, etc.). La última discusión fuerte por esto fue porque (ahora que ya casi todos sus asuntos están resueltos) le dije que lo mismo me salía trabajo en Suiza para una temporada... ¡y le parecía mal! Le dije que a qué padre le parece mal que su hijo se busque la vida para ir a trabajar, pero para él todo son pegas. Incluso con la manipulación emocional de que si yo me iba a Suiza, a ellos les iría mal tal o cual cosa (cosas que no tienen nada que ver, vamos, pero que él, con su "visión profética" sabe que son así).

Mi madre es depresiva 24/7 y tiene TDAH y otras cosas. Las dinámicas con mi padre no la ayudan siempre (aunque por otra parte él a su manera intenta cuidarla), pero es que ella antes de conocerlo ya era también así. Poco más puedo decir de ella en este sentido, ya que la mayoría de problemas los tengo con mi padre. Mi madre es espectadora, ve las cosas, sabe que por línea general lo estoy haciendo lo mejor que puedo y es mi padre quien malpiensa y me juzga mal (de lo que he podido hablar con ella en las pocas ocasiones que hemos estado a solas), pero sería ciencia ficción que ella le llevara la contraria a su marido.

Ambos necesitan ayuda psiquiátrica y han llevado un poco de tratamiento (también para poder justificar su prejubilación), pero curiosamente mi padre lo único que reconoce de sí mismo es que tiene insomnio y verborrea y que yo le tengo que ayudar porque todo se le hace demasiado, en cuanto a gestiones, pero NO porque él no esté en su sano juicio ni tenga otras cosas que trabajar de sí mismo. Es más, en discusiones críticas ha dado a entender que quien tiene los problemas mentales soy yo, porque soy un "niño traumado" (a él le gusta hablar siempre de los traumas de los demás, a la vez que dice orgullosamente que él no está traumado por nada), y que por eso soy ateo, no heterosexual, etc. Lo mete todo en un mismo saco. En situaciones así, le he dicho que es muy cruel de su parte usar como ataque según qué cosas, y que en cualquier caso si cree que quien necesita la ayuda psiquiátrica soy yo, que qué coño hago yo aquí con ellos ayudándolos a cerrar expedientes judiciales, reordenar la economía (incluso poniendo de mi dinero) y teniendo conversaciones de horas para ayudarlo a gestionar la más mínima interacción con familiares, vecinos, etc., sin que deriven en discusiones y más denuncias. Me ha llegado a decir varias veces que si los dos fuéramos a un psicólogo "de prueba" a que nos evaluara, quien saldrá mal parado seré yo. Tiene narices, porque yo le he dicho que de mi propia cuenta he ido a psicóloga y muy orgulloso de haberlo hecho, pero él lo plantea en términos de ganar o perder en cuanto a quién está mal de la cabeza.

Si yo no limpio la casa, nadie lo hace... peeeero también un día por ponerme a limpiar, mi padre me echó la culpa de que mi madre se resbalara y se hiciera daño en la espalda. El caso fue que llevábamos ya varios días sin que se limpiara y yo, como estoy cohibido porque cualquier cosa que digo es una "corrección" y sienta mal, empecé a limpiar sin decir nada. Mi madre al verme empezó a fregar el suelo. La pobre se hizo mucho daño y me dio mucha pena, pero yo no tenía la culpa... mi padre dijo, respecto de que yo me pusiera a limpiar, que "no era el momento". Es tan absurdo que no sé ni cómo explicarlo.

En 2024, dejé mi piso y mi trabajo por ir con ellos y ayudarlos, y hasta eso supuso poner una distancia física con mi pareja (6 horas en coche), pero a cambio recibo toda esta situación.

Me muero de pena, porque sé que están mal y siento que cuando la cosa la tengan más arreglada, me iré y no los volveré a ver más (mi padre es el típico que te deja de hablar y si las cosas se arreglan es porque el otro ha tenido la iniciativa, pero luego encima te recrimina el tiempo que no has hablado, cuando fue por él). Siento que cuando desconecte, no daré para más. Me da pena mi madre, porque no se vale por sí misma, pero en mi egoísmo también la culpo por ser tan floja y no plantarle cara a mi padre y darle alas a su delirio. Y no defender a su hijo. En ocasiones, a raíz de pataletas de mi padre, los he oído discutir y mi padre reclamarle a ella que no me estaba poniendo A MÍ en mi sitio, cuando quien estaba teniendo la mala actitud era él y yo estaba sobrellevando la discusión como mejor podía. Entiendo que para ella es difícil, pero estoy cansado de entender y entender y entender a los demás. ¿Qué pasa conmigo?

Mi padre también me da pena. Sé que no hace nada de mala fe, pero es que me lo pone imposible. A veces me viene con alguna broma o buen gesto, pero no lo puedo corresponder.

Y aún con todo me crean ese sentimiento de culpa. Yo sé que no soy perfecto, pero es como si mi padre pensara que mi incomodidad es gratuita y que son ellos los que tienen que tener supercuidado y paciencia conmigo.

En fin, gracias por leer. Que alguien lo lea ya es mucho para mí y a partir de ahí cualquier comentario que tengáis será bien recibido.

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

Situación muy complicada con mis padres

Hola a todo el mundo:

Aviso de que voy a tener que resumir muchísimo, aunque las cosas son mucho más complejas, pero es un tocho igual.

Desde finales de 2024, estoy viviendo con mis padres de nuevo, pero no porque yo lo necesite, sino para ayudarlos a ellos. No son muy mayores (no llegan a los 70), pero han tenido muchos problemas y los echaron de un alquiler (se vinieron de emergencia a mi piso unos días, hasta que encontramos otro alojamiento y nos mudamos todos). Básicamente, mis padres sufrieron una situación traumática que no hizo más que aumentar lo que ya tenían de antes, a nivel psicológico, y acabaron en una espiral de procesos judiciales, mala gestión del dinero, etc. Un cúmulo de problemas que con mi ayuda se han ido arreglando (a día de hoy, pongamos que hemos resuelto 2 tercios).

Mi padre es muy controlador, religioso... Puede ser muy carismático, simpático, amable, bromista, considerado, pero a la vez tiene una facilidad increíble para enemistarse con la gente a la que las cosas no van como quiere (tolerancia bajísima a la frustración y a la diferencia), lo cual se refleja en su mal carácter. Eso le ha hecho estar, desde que tengo uso de razón, enemistado con varias personas de la familia, tener problemas en el trabajo constantemente (hasta el punto que nos teníamos que mudar cada dos por tres, rollo cada 3 meses, 6 meses, 1 año...), poner denuncias. Se ha equivocado en muchas cosas, mala decisión tras mala decisión, pero siempre la culpa la tienen los demás. Internamente, en casa, ya os imaginaréis que simplemente no estaba permitido opinar diferente. Mi madre ni ha pinchado ni ha cortado nunca (también culpa suya) y mi hermana y yo no hemos tenido margen para casi nada. Con decir que renuncié a la música, a la carrera que quería estudiar, tampoco quería que yo trabajara (en parte lo entiendo y lo agradezco), me casé y quería que viviera con ellos, etc. Siento que, entre su forma de ser y el tema religioso en casa, he perdido unos años valiosísimos de mi vida que jamás recuperaré (infancia, adolescencia). Aunque en los últimos años ha mejorado algunas cosas y, conociéndolo mejor que nadie, soy quien más valora hasta sus cambios más pequeños, es muy difícil de tratar con él. Fácilmente le parece mal cualquier cosa que uno haga y si tengo argumentos para justificar mi postura y eso "contradice" la suya, lo más normal es que me suelte que yo soy don perfecto, que me pienso que tengo siempre la razón.

¿Ejemplos? Le parece mal mi pareja, le parecen mal mis amistades, mis elecciones de vida, de trabajo, etc. Ya le he dicho que es gracias a que he tomado mis elecciones y mi vida (cuando logré independizarme de ellos) que he podido tener una estabilidad y el dinero que se ha usado también para ayudarlos a ellos (cerrar deudas, pagar abogados, etc.). La última discusión fuerte por esto fue porque (ahora que ya casi todos sus asuntos están resueltos) le dije que lo mismo me salía trabajo en Suiza para una temporada... ¡y le parecía mal! Le dije que a qué padre le parece mal que su hijo se busque la vida para ir a trabajar, pero para él todo son pegas. Incluso con la manipulación emocional de que si yo me iba a Suiza, a ellos les iría mal tal o cual cosa (cosas que no tienen nada que ver, vamos, pero que él, con su "visión profética" sabe que son así).

Mi madre es depresiva 24/7 y tiene TDAH y otras cosas. Las dinámicas con mi padre no la ayudan siempre (aunque por otra parte él a su manera intenta cuidarla), pero es que ella antes de conocerlo ya era también así. Poco más puedo decir de ella en este sentido, ya que la mayoría de problemas los tengo con mi padre. Mi madre es espectadora, ve las cosas, sabe que por línea general lo estoy haciendo lo mejor que puedo y es mi padre quien malpiensa y me juzga mal (de lo que he podido hablar con ella en las pocas ocasiones que hemos estado a solas), pero sería ciencia ficción que ella le llevara la contraria a su marido.

Ambos necesitan ayuda psiquiátrica y han llevado un poco de tratamiento (también para poder justificar su prejubilación), pero curiosamente mi padre lo único que reconoce de sí mismo es que tiene insomnio y verborrea y que yo le tengo que ayudar porque todo se le hace demasiado, en cuanto a gestiones, pero NO porque él no esté en su sano juicio ni tenga otras cosas que trabajar de sí mismo. Es más, en discusiones críticas ha dado a entender que quien tiene los problemas mentales soy yo, porque soy un "niño traumado" (a él le gusta hablar siempre de los traumas de los demás, a la vez que dice orgullosamente que él no está traumado por nada), y que por eso soy ateo, no heterosexual, etc. Lo mete todo en un mismo saco. En situaciones así, le he dicho que es muy cruel de su parte usar como ataque según qué cosas, y que en cualquier caso si cree que quien necesita la ayuda psiquiátrica soy yo, que qué coño hago yo aquí con ellos ayudándolos a cerrar expedientes judiciales, reordenar la economía (incluso poniendo de mi dinero) y teniendo conversaciones de horas para ayudarlo a gestionar la más mínima interacción con familiares, vecinos, etc., sin que deriven en discusiones y más denuncias. Me ha llegado a decir varias veces que si los dos fuéramos a un psicólogo "de prueba" a que nos evaluara, quien saldrá mal parado seré yo. Tiene narices, porque yo le he dicho que de mi propia cuenta he ido a psicóloga y muy orgulloso de haberlo hecho, pero él lo plantea en términos de ganar o perder en cuanto a quién está mal de la cabeza.

Si yo no limpio la casa, nadie lo hace... peeeero también un día por ponerme a limpiar, mi padre me echó la culpa de que mi madre se resbalara y se hiciera daño en la espalda. El caso fue que llevábamos ya varios días sin que se limpiara y yo, como estoy cohibido porque cualquier cosa que digo es una "corrección" y sienta mal, empecé a limpiar sin decir nada. Mi madre al verme empezó a fregar el suelo. La pobre se hizo mucho daño y me dio mucha pena, pero yo no tenía la culpa... mi padre dijo, respecto de que yo me pusiera a limpiar, que "no era el momento". Es tan absurdo que no sé ni cómo explicarlo.

En 2024, dejé mi piso y mi trabajo por ir con ellos y ayudarlos, y hasta eso supuso poner una distancia física con mi pareja (6 horas en coche), pero a cambio recibo toda esta situación.

Me muero de pena, porque sé que están mal y siento que cuando la cosa la tengan más arreglada, me iré y no los volveré a ver más (mi padre es el típico que te deja de hablar y si las cosas se arreglan es porque el otro ha tenido la iniciativa, pero luego encima te recrimina el tiempo que no has hablado, cuando fue por él). Siento que cuando desconecte, no daré para más. Me da pena mi madre, porque no se vale por sí misma, pero en mi egoísmo también la culpo por ser tan floja y no plantarle cara a mi padre y darle alas a su delirio. Y no defender a su hijo. En ocasiones, a raíz de pataletas de mi padre, los he oído discutir y mi padre reclamarle a ella que no me estaba poniendo A MÍ en mi sitio, cuando quien estaba teniendo la mala actitud era él y yo estaba sobrellevando la discusión como mejor podía. Entiendo que para ella es difícil, pero estoy cansado de entender y entender y entender a los demás. ¿Qué pasa conmigo?

Mi padre también me da pena. Sé que no hace nada de mala fe, pero es que me lo pone imposible.

Y aún con todo me crean ese sentimiento de culpa. Yo sé que no soy perfecto, pero es como si mi padre pensara que mi incomodidad es gratuita y que son ellos los que tienen que tener supercuidado y paciencia conmigo.

En fin, gracias por leer. Que alguien lo lea ya es mucho para mí y a partir de ahí cualquier comentario que tengáis será bien recibido.

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago

Is it possible to not appear as follower/followed for the contacts of a mutual?

I follow somebody with only a few followers/followed people. We both have private accounts and we can see our lists, as we follow each other.

The thing is, the numbers don't match what I see on their lists. I see, precisely, 1 less follower than what the followers number says and 1 less following than what their following list says. So, they're clearly mutuals with somebody but I can't see who. I didn't think this was possible.

reddit.com
u/EXinthenet — 2 months ago