u/nobodyknows6070

TLDR: Vriend woont in een krot. We willen samenwonen en hebben geen geld voor vrije sector, te veel inkomen voor sociale huur, maar op Wooniezie komen ook middenhuur-woningen. We willen onze WoonIezie accounts samenvoegen. Daarmee komt zijn optie alleen te vervallen om dit krot te verlaten tot we sámen een woning kunnen vinden, maar ik heb begrepen dat woningbouw je niet inloot als je accounts korter dan een jaar geleden zijn samengevoegd.

Accounts samenvoegen of niet?

Oke, lange uitleg, komt 'ie:

Mijn vriend en ik zijn 2 jaar samen en willen onze Wooniezie (woningbouw/sociale huur) accounts samenvoegen. We komen nét boven de inkomensgrens van sociale huur, maar mogen nog welreageren op de middenhuur huizen en appartementen die op Wooniezie komen. Daarom willen we onze accounts samenvoegen. Vrije sector is in veel gevallen alsnog te duur voor ons, of mogen geen huisdieren terwijl ik een kat heb.

Ik heb een 1-slaapkamer sociaal huur appartement dat te klein is voor 2 mensen.

Hij woont nog in zijn oude studentenhuis, wat gesloopt gaat worden. Nieuwe huurders staan ze in heel het blok niet meer toe, de zwarte schimmel in de badkamer fixen ze niet meer (is al 3 keer gebeurd en het blijft terugkomen) de overige leegstaande kamers mag hij niet gebruiken en het huis valt praktisch uit elkaar. Ook in de buurt is steeds vaker overlast en zijn grimmige figuren. Zijn zwager is advocaat en heeft het contract doorgenomen, geeft aan dat er niks gedaan kan worden helaas. Ze hebben het aan de voorkant juridisch helemaal dicht getimmerd.

Hij reageert al een jaar op alle lotingen die hij kan vinden, zelfs kleine studio's, want hij wilt hier echt weg. Tot nu toe geen succes.

Waar we nu tegenaan lopen: als we onze accounts samenvoegen, kan hij zelf niet meer reageren op woningen voor hemzelf. Als hij wél blijft reageren en iets krijgt, is zijn inschrijfduur van bijna 4 jaar weg en kan het wellicht langer duren voordat we samenwonen. (Ik heb zelf 1,5 jaar inschrijfduur) Opzich geen ramp, maar we zijn wel klaar voor die volgende stap.

Als we onze accounts samenvoegen, zou het ook zomaar nog 5+ jaar kunnen duren voordat we succes hebben.

Daarbij heb ik ook vernomen dat ze bij koppels toch altijd kijken naar hoe lang je samen ingeschreven staat en als dat minder dan een jaar is, je altijd kan rekenen op een afwijzing, ookal ben je uitgeloot voor een woning.

Dus:

Optie 1. Hij blijft reageren tot hij een sociale huurwoning heeft, daarna voegen we onze accounts samen op mijn inschrijfduur. Dan is de kans zeer aanwezig dat het nog minstens 2, in het ergste geval 10-15 jaar duurt voordat we kunnen samenwonen. Of we moeten hopen op een hoger inkomen zodat we in de vrije sector kunnen kijken.

Optie 2. We voegen onze accounts samen, maar hij moet dan in dit krot blijven wonen tot we samen een woning kunnen krijgen. Ook dan kan het nog lang duren, maar behoudt zijn (in dat geval 'onze') inschrijfduur van bijna 4 jaar.

Advies?

I have had 10+ years of therapy in my life, I am now 25.

I am starting my fourth 'round' of EMDR next week, because after finally having had two years of peace, the panic attacks and nightmares came back last year.

I have been back to EMDR therapists three times now bc every time I finish treatment I leave feeling relieved and happy only to knock at a therapists door again one or two years later because every complaint came back.

I am also on a waiting list for a more specialised team, to finally look into the possibilities of autism, borderline, depression, possible medication or deeper therapy, but the waiting list is over a year.

From how it feels I think maybe in two years I might have more answers, but this will never ever be 'fixed'. Not that it needs fixing, but the broken nights almost every night because of nightmares or simply waking up without a reason 3-4 times a night, the broken days once or twice a week due to panic attacks...

It's just too much. That on top of the insecurities that keep returning, the anxieties, the fears, the pain...

When will it end? When will it finally get better? When will I be able to live without it returning even worse than the time before? When will treatment finally help in the long run?

When will the surviving stop, and living begin?

My friend and I are looking for inspiration on what to do.

No museums :)

1: Mensen die denken dat 'links' en 'rechts' in de politiek fictieve termen zijn

2: Paul de Leeuw

3: Mensen die geen tomaat of augurk lusten, maar het niet aangeven en dan in een fastfoodketen heel die burger open trekken om die verlepte plakjes op tafel of een stukje karton te smijten

4: Kinderen die hun zin niet krijgen en dan woorden gaan verlengen met een zielverterend geluid. “Maar ma maaaa ik wil gewoon een ijhijhijhijsjeee”

5: De naam Delano (edit: sorry Delano)

6: De stem van het Kruidvat

7: Reclames met hongerige Afrikaanse kinderen die om donaties vragen

8: Mensen die Tim Hofman haten

9: Franse blauwe schimmelkaas

10: Rip off Crocs

11: Het volume op een oneven getal zetten

12: Het gedrag van vrijwel de gehele Tweede Kamer

13: Nieuws

14: Kindfluencers

14: Influencers die overconsumptie aansporen

15: Haatdragend en buitensluitend gedrag binnen de LHBTI+ gemeenschap. Het heeft dan niks meer met gelijkheid te maken, het is gewoon een excuus om je beter te voelen dan de rest omdat je 'een gewone homo' bent

16: Mensen die mensen met een bepaald dialect úit Nederland geen Nederlanders vinden. Fries, Limburgs en Brabants is allemaal nog steeds Nederlands

17: Mensen die andermans lach belachelijk maken. Lol hebben is iedereen gegund

18: Plastic om groentes

19: Aardappels m.u.v. frietjes/patatjes, krieltjes en chips

20: Merkkleding (edit: Oké behalve punt 10 dan)

21: Geen correct Nederlands kunnen praten terwijl je hier geboren bent, en je ééntalig bent opgevoed, maar wel commentaar hebben op andermans Nederlands

22: De constante sociale druk om altijd maar vrolijk te zijn, al helemaal als je service personeel bent

23: Mensen die mijn eten aanraken terwijl ze niet degene zijn die het bereid heeft

24: Mensen die anderen belachelijk maken om een bepaalde muzieksmaak of kledingstijl of simpelweg een onschuldige hobby

25: Nederlandse nasynchronisatie van niet-Nederlandse kinderseries. Vooral als je de originele taal kent en letterlijk de lippen ziet bewegen in de woorden die het origineel waren

26: The Kardashians en elke andere influencerfamilie die beroemd is omdat ze gewoon beroemd zijn

27: Het type mens dat meedoet aan Temptation Island en dat soort TV programma's. Wat is écht je doel in het leven?

28: Mensen in de paardenhandel. Of hondenfokkers

29: Mensen die zo ver verwijderd staan van de realiteit dat ze bijvoorbeeld die ene keer dat hun ouders ze niet naar en feestje laten gaan bestempelen als een traumatische ervaring

30: Korting terwijl het eigenlijk geen korting is maar het product een paar maanden geleden net zo veel kostte

31: Mensen die neerkijken op sekswerkers of porno-acteurs. Laat mensen lekker werken waar ze willen werken

32: Mensen die op het fietspad lopen. Ik zou nooit iemand aanrijden, maar gebruik wel altijd mijn fietsbel. Al helemaal als de stoep er letterlijk naast is

33: Mensen die iets hebben te zeggen over álles wat je eet: "In fruit zit ook suiker, hé?"

34: Mensen die neurodivergentie (ADHD, autisme, OCD, depressie etc.) op stereotypes baseren, en als je een diagnose hebt, jou dan vertellen dat je dat helemaal niet hebt ("Want jij kan gewoon stilzitten" "Want jij maakt oogcontact." Etc) terwijl ze geen psycholoog zijn. Eigenlijk nog grotere ergernis als ze dit doen terwijl ze wel psycholoog zijn

Fijne dag kinders

Edit: Deze post is een satirisch tegengeluid/ een reactie op een andere, nóg zuurdere en haatdragende post van iemands ergernissen.

Daar stond onder andere:

"Lelijke mensen die mijn eten aanraken of bereiden" "Mensen die links van de weg lopen of fietsen. Ik heb vaak zat mijn wiel in iemands schaamstreek geduwd. Moet je daar maar niet lopen" Neerbuigende uitspraken over sekswerkers, bepaalde groepen mensen uit de LHBTI+ gemeenschap, maar OP was zelf homo dus vond dat 'ie dat mocht zeggen. Maar ook bijna pestend gedrag in de comments.

Daarom heb ik deze post gemaakt. Niet om zélf te zeiken, zoals de titel ook luidt: beter, zonder polarisatie.

De originele post is inmiddels verwijderd.

Daarnaast: Sorry Delano. Je bent een goeie gast.

Ik ben op zoek naar bakken voor in de vriezer om 'lego lunches' in te maken. Dan vries je losse ingredienten in, waardoor je in je lunchbox voor je werk alleen maar wat blokken van de losse ingrediënten hoeft te dumpen, en tijdens je pauze even snel opwarmen en klaar is kees!

Ik zie ze alleen van siliconen via Amazon, maar hebben we die ook lokaal, in Nederland te verkrijgen?

Basically what the title says. I constantly have people reacting very aggressively when I am stating just facts, or talking about feelings, or asking questions, because they take it personally. Or they think I am arguing and not listening when I am just having a conversation about a topic where they clearly have their facts wrong.

TLDR: My boyfriend knows I had a hard time getting an autism diagnosis for years, but I am peer reviewed/diagnosed.

He somehow found a hotel that is run by the parents of 2 autistic sons, and the entire hotel is created specifically for autistic people (though other people can book as well, of course). They also offer jobs to autistic folks who can't find jobs anywhere else.

The bedding is a very nice fabric, all curtains block light very well, instructions and directions are very clear everywhere, there's a mini fridge for personal free use in each room, all lights are dimmable and the swimming pool can be reserved for private time slots, the breakfast buffet is very big and has all my favorite safe foods, and the lights and music in halls and the cafe and restaurant is very soft.

I cried so much when we arrived. I feel so seen and heard and loved.

\--

Today my boyfriend and I celebrate our two-year anniversary. We have declared our love and became a couple officially at a beach, and promised each other to celebrate our anniversary at a beach each year.

Last year I planned a surprise trip, this year he did.

He knows I have been peer reviewed autistic and I have been struggling for 2 years to get through waiting lists and procedures to get an autism diagnose, but a lot of places in my country don't take new clients or don't get covered by insurance. It has been very hard for me.

I did not even know this type of hotel existed, but after a 2 hour drive we finally arrived in front of the hotel. Direct view of the beach, in a calm town which is basically a 'tourist secret' because there's many bigger towns and even a famous city nearby that has more tourist visitors.

He stopped the car and explained:

"This hotel is owned by the parents of 2 sons who have a form of autism, and the entire hotel is made with autistic people in mind."

He could not even finish his sentence or I started bawling my eyes out. I cried uncontrollably in his arms.

I felt so seen and heard.

"They also offer jobs for autistic people who struggle getting jobs elsewhere. So you can flap your hands, stim, cover your ears and avoid eye contact and all those other stupid social rules all you want, because they all understand here."

I even had to call my best friend because I just could not stop crying for us to get inside.

The bedding is an amazing texture, all lights are dimmable, there is a mini fridge in the room for free use (bring your own drinks and snacks is allowed), every instruction everywhere is super clear, dogs are allowed, the curtains are light blocking and the windows and walls block sound very well. There's airconditioning in each room as well and the breakfast buffet has all my favourite breakfast options.

The swimming pool can be reserved for a one-hour slot for private, if you struggle with sensory overload. I love swimming but always struggle in public swimming pools and he knows this. Last year in our luxury hotel it was too loud and crowded so we had to leave and I really hated that.

We have stayed one night are and tomorrow we are leaving, but I will definetly come back here.

I didn't know I could love this man even more.

TLDR: My boyfriend knows I had a hard time getting an autism diagnosis for years, but I am peer reviewed/diagnosed.

He somehow found a hotel that is run by the parents of 2 autistic sons, and the entire hotel is created specifically for autistic people (though other people can book as well, of course). They also offer jobs to autistic folks who can't find jobs anywhere else.

The bedding is a very nice fabric, all curtains block light very well, instructions and directions are very clear everywhere, there's a mini fridge for personal free use in each room, all lights are dimmable and the swimming pool can be reserved for private time slots, the breakfast buffet is very big and has all my favorite safe foods, and the lights and music in halls and the cafe and restaurant is very soft.

I cried so much when we arrived. I feel so seen and heard and loved.

--

Today my boyfriend and I celebrate our two-year anniversary. We have declared our love and became a couple officially at a beach, and promised each other to celebrate our anniversary at a beach each year.

Last year I planned a surprise trip, this year he did.

He knows I have been peer reviewed autistic and I have been struggling for 2 years to get through waiting lists and procedures to get an autism diagnose, but a lot of places in my country don't take new clients or don't get covered by insurance. It has been very hard for me.

I did not even know this type of hotel existed, but after a 2 hour drive we finally arrived in front of the hotel. Direct view of the beach, in a calm town which is basically a 'tourist secret' because there's many bigger towns and even a famous city nearby that has more tourist visitors.

He stopped the car and explained:

"This hotel is owned by the parents of 2 sons who have a form of autism, and the entire hotel is made with autistic people in mind."

He could not even finish his sentence or I started bawling my eyes out. I cried uncontrollably in his arms.

I felt so seen and heard.

"They also offer jobs for autistic people who struggle getting jobs elsewhere. So you can flap your hands, stim, cover your ears and avoid eye contact and all those other stupid social rules all you want, because they all understand here."

I even had to call my best friend because I just could not stop crying for us to get inside.

The bedding is an amazing texture, all lights are dimmable, there is a mini fridge in the room for free use (bring your own drinks and snacks is allowed), every instruction everywhere is super clear, dogs are allowed, the curtains are light blocking and the windows and walls block sound very well. There's airconditioning in each room as well and the breakfast buffet has all my favourite breakfast options.

The swimming pool can be reserved for a one-hour slot for private, if you struggle with sensory overload. I love swimming but always struggle in public swimming pools and he knows this. Last year in our luxury hotel it was too loud and crowded so we had to leave and I really hated that.

We have stayed one night are and tomorrow we are leaving, but I will definetly come back here.

I didn't know I could love this man even more.

TLDR: My boyfriend knows I had a hard time getting an autism diagnosis for years, but I am peer reviewed/diagnosed.

He somehow found a hotel that is run by the parents of 2 autistic sons, and the entire hotel is created specifically for autistic people (though other people can book as well, of course). They also offer jobs to autistic folks who can't find jobs anywhere else.

The bedding is a very nice fabric, all curtains block light very well, instructions and directions are very clear everywhere, there's a mini fridge for personal free use in each room, all lights are dimmable and the swimming pool can be reserved for private time slots, the breakfast buffet is very big and has all my favorite safe foods, and the lights and music in halls and the cafe and restaurant is very soft.

I cried so much when we arrived. I feel so seen and heard and loved.

--

Today my boyfriend and I celebrate our two-year anniversary. We have declared our love and became a couple officially at a beach, and promised each other to celebrate our anniversary at a beach each year.

Last year I planned a surprise trip, this year he did.

He knows I have been peer reviewed autistic and I have been struggling for 2 years to get through waiting lists and procedures to get an autism diagnose, but a lot of places in my country don't take new clients or don't get covered by insurance. It has been very hard for me.

I did not even know this type of hotel existed, but after a 2 hour drive we finally arrived in front of the hotel. Direct view of the beach, in a calm town which is basically a 'tourist secret' because there's many bigger towns and even a famous city nearby that has more tourist visitors.

He stopped the car and explained:

"This hotel is owned by the parents of 2 sons who have a form of autism, and the entire hotel is made with autistic people in mind."

He could not even finish his sentence or I started bawling my eyes out. I cried uncontrollably in his arms.

I felt so seen and heard.

"They also offer jobs for autistic people who struggle getting jobs elsewhere. So you can flap your hands, stim, cover your ears and avoid eye contact and all those other stupid social rules all you want, because they all understand here."

I even had to call my best friend because I just could not stop crying for us to get inside.

The bedding is an amazing texture, all lights are dimmable, there is a mini fridge in the room for free use (bring your own drinks and snacks is allowed), every instruction everywhere is super clear, dogs are allowed, the curtains are light blocking and the windows and walls block sound very well. There's airconditioning in each room as well and the breakfast buffet has all my favourite breakfast options.

The swimming pool can be reserved for a one-hour slot for private, if you struggle with sensory overload. I love swimming but always struggle in public swimming pools and he knows this. Last year in our luxury hotel it was too loud and crowded so we had to leave and I really hated that.

We have stayed one night are and tomorrow we are leaving, but I will definetly come back here.

I didn't know I could love this man even more.

Hey allemaal!

Sindskort ben ik begonnen met het sparen van pokémonkaarten. Niet van specifieke series, niet per se voor de waarde, maar ik ben een Pokedex aan het bouwen. Per region heb ik een aparte binder, met de 3 starter Pokémon van die region op de kaft. Galar en Hisui doe ik echter samen in 1 binder.

Het probleem waar ik alleen tegenaan loop is dat ik van Hoenn en Alola sowieso geen binders kan vinden met alle drie de starters erop. Van Hoenn heb ik er eentje op Vinted gevonden met de staartjes van de 3 starters, maar die reageerde nergens op.

Van een paar regions (Unova en Paldea) heb ik een kleine A5 binder waar niet alle pokémonkaarten in passen, dus moet ik een tweede van diezelfde region aanschaffen om de region compleet te maken.

Dan heb ik er ook nog een paar (Kalos, Galar) waar ik een mega grote A4 binder voor heb die eigenlijk niet in de boekenkast past waar ik mijn binders wil bewaren.

Heeft iemand de gouden tip voor het hebben van uniformiteit in mijn collectie, maar wel gezellig de 3 starters op de kaft van de binder, waar alle pokémonkaarten van desbetreffende regio in passen, of zou ik dan op Etsy moeten kijken naar iemand die die custom maakt?

Alle tips zijn welkom!

Ik twijfel ook of ik niet gewoon 1 grote Pokedex binder haal waar alles in past, maar vind het leuker om het gescheiden te houden.