Hoe ervaar jij de toenemende vermogenskloof?
Ik ben benieuwd hoe anderen dit ervaren.
Ik ben midden 30, alleenstaand en verdien prima. Toch heb ik de afgelopen jaren steeds sterker het gevoel gekregen dat ik financieel achter de feiten aan loop.
Niet omdat ik slecht met geld omga, maar omdat het verschil tussen mensen mét en zonder koopwoning echt enorm is geworden. Veel leeftijdsgenoten die vóór 2020 een huis hebben gekocht, hebben inmiddels tonnen aan overwaarde opgebouwd. Sommigen hebben dat volledig op eigen kracht gedaan, anderen hebben daarbij hulp van familie gehad of een erfenis ontvangen.
Dat is niemand persoonlijk kwalijk te nemen. Als mijn ouders mij hadden kunnen helpen, had ik die hulp waarschijnlijk ook aangenomen. Maar het voelt wel alsof de verschillen daardoor in korte tijd enorm zijn toegenomen.
Wat me vooral bezighoudt, is dat de vermogenskloof steeds groter lijkt te worden. Het voelt soms alsof je, ondanks een goed inkomen, nauwelijks nog kunt inlopen op mensen die net een paar jaar eerder zijn ingestapt of een financieel een 'zetje' hebben gekregen.
Even een simpel rekenvoorbeeld.
Stel je verdient €80.000 bruto per jaar. Dat is een goed salaris. Netto houd je ongeveer €4.000 per maand over. Statistisch gezien verdienen niet eens zoveel mensen dat.
Als alleenstaande in de Randstad ben je vervolgens al snel €1.800 tot €2.000 kwijt aan huur en vaste woonlasten. Dan heb je nog €2.000 over. Daar gaan vervolgens boodschappen, verzekeringen, vervoer, zorgkosten, sporten, vakanties, kleding en alle andere dagelijkse uitgaven nog vanaf. Natuurlijk kun je nog sparen, maar geen bedragen waarmee je de gemiddelde stijging van de huizenprijzen eenvoudig kunt bijbenen.
Ik heb altijd gespaard, maar als je letterlijk elke pot en pan sinds je uit huis bent gegaan zelf moet betalen, dan valt het bijna niet te doen. Als ik werkelijk niets doe behalve werken, sober leven, en sparen, (geen vakanties, geen verjaardagen, geen kleine cadeaus, geen cursussen, kleding etc etc) dan kan ik laten we zeggen 20K per jaar sparen.
Maar dat valt echt totaal in het niets bij de overwaarde die iedereen nu lijkt te cashen. Ik denk dat mensen die vanuit huis financieel hulp hebben gekregen ook niet goed begrijpen hoeveel je moet verdienen en sparen om bijv. 50K-100K op de rekening te hebben. Zo moet ik denken aan mijn nichtjes, die 2x per jaar op wintersport gaan, en met volle teugen van het leven genieten, maar ook nog eens een apartment kunnen kopen door 'hulp van'. Of mensen die ik ken die 'even' een ton of meer van hun ouders kregen.
Wat extra pijnlijk is is dat dit soort mensen vaak geen idee hebben hoe bevoorrecht ze zijn en hoeveel zorgen dat weg neemt. Ik denk persoonlijk dan ook dat dit soort mensen vaak meer de 'levensgenieters' zijn, want als je echt zelf alles moet doen, en moet strijden voor alles, dan wordt je vanzelf 'serieuzer'. Ik krijg dit verwijt wel eens te horen, en dan denk ik bij mijzelf; ja als ik zoveel mazzel had als jou in het leven dan zou ik ook een stuk vrolijker zijn iedere dag. Dat klinkt zuur, en dat ben ik echt niet, maar zo ervaar ik het soms wel. Ik kan mij niet voorstellen dat ik de enige ben die zo denkt af en toe.
Mensen die voor 2020 een woning hebben gekocht zien hun vermogen met tienduizenden euro's per jaar toenemen, grotendeels door de waardestijging van de woning en inflatie. Dat is precies waar de vermogenskloof voor mijn gevoel steeds zichtbaarder wordt: niet zozeer in inkomen, maar in vermogen. En in alle eerlijkheid, het is allemaal fijn hier, maar ik vraag me steeds vaker af of ik nog wel hier wil blijven wonen.
Een goed inkomen voelt steeds minder als een garantie om financieel vooruit te komen. Als huurder bouw je echt veel minder vermogen op, terwijl de huizenprijzen blijven stijgen en de mensen die al een koopwoning hebben daar automatisch van profiteren. Het argument is dan, ja maar ik moet ook weer iets duur elders kopen. Maar dat is dus gewoon niet zo. In feite heb je keuzes nu. Je kunt een jaar stoppen met werken of een sabbatical nemen, goedkoper wonen, naar het buitenland verhuizen, of zelf huren zonder stress. Dat is een goede deal, maar men doet altijd net alsof de enige optie is het kopen van een nóg duurder huis.
Begrijp me niet verkeerd ik misgun mensen niet snel wat, maar als ik met alle respect, de mongooltjes van de klas het 10x beter zien doen in het leven puur omdat ze (vaak met hulp) een huis hebben gekocht op de juiste tijd, dan voelt het extra wrang wanneer ik weer een blauwe brief krijg die ik dien te betalen.
Herkennen anderen dit gevoel ook? En zo ja, hoe gaan jullie daarmee om?
PS: Ik begrijp dat iedereen in deze subreddit briljant, hardwerkend, en zelfstandig is, en daardoor een huis heeft kunnen kopen op eigen kracht. Dus laten we even net doen alsof we het over 'al die andere mensen' hebben.
.png){kind=link}